าตายไปแล้วจริงๆ ข้ายังนึกเสียใจมาตลอดทาง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้ากลับทำร้ายข้าจนกลายเป็นเช่นนี้!” ชิงหว่านตวาดลั่นด้วยความโกรธา
“พอแล้ว” เจียงหลีก้มหน้าลงอย่างเย็นชาและเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
นางก็ไม่ใช่คนอารมณ์ดีอะไร อดทนฟังเสียงก่นด่าของชิงหว่านโดยไม่โต้กลับ นางเงยหน้ามองชิงหว่านด้วยสายตาเต็มไปด้วยความดูถูก “เจ้าอ่อนแอเองต่างหาก ไม่รู้จักสู้กลับบ้างแล้วเอาความผิดทุกอย่างมาลงที่ข้าอย่างนั้นหรือ คนที่มีจิตใจหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี หากอยากเกลียดแค้นก็ควรไปแค้นไอ้สารเลวเสวียนหมิงนู่น แต่เจ้ากลับแค้นข้าหรือ เมื่อเทียบกับความอำมหิตที่ไอ้แก่สำนักพรตเสวียนหมิงมอบให้เจ้ากับสิ่งที่ข้าพูด รับมือได้ง่ายกว่าใช่หรือไม่ ฆ่าข้าแล้วจะสามารถปกปิดความอ่อนแอในใจเจ้าได้หรือ”
“เจ้า” ชิงหว่านหน้าซีดเผือด มองเจียงหลีด้วยสีหน้าเจ็บปวด
เจียงหลียิ้มเย็นยะเยือกและส่ายหน้า “คนอย่างเจ้าคงมีชีวิตอยู่แค่ในความฝัน ในความเป็นจริง ความพ่ายแพ้เล็กน้อยก็สามารถทำให้เจ้าแตกสลายได้ ในเรื่องเดียวกันเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาให้ข้าแบกรับทุกอย่าง ต่อต้านก็คือการทำผิดอย่างนั้นหรือ แต่สิ่งที่เจ้าได้รับเป็นสิ่งไม่สมควร ความไม่ยุติธรรม แล้วหาคนมารับแท
