ก็สายไปเสียแล้ว
“ข้าเคยบอกแล้วอย่างไร ข้าจะฆ่าเจ้า”
เสียงเย็นชาดังขึ้น ใบหน้าที่มีเสน่ห์ของเจียงหลีก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงแต่เขาจำได้แค่ดวงตาปีศาจเย็นเยียบผิดปกติคู่นั้นของนาง
นางประทับฝ่ามือพลังปีศาจหนักๆ ไปที่ประมุขสำนักพรตเสวียนหมิง ทันใดนั้นเนื้อของเขาก็กลายเป็นกระดูกขาว หลังจากนั้นกระดูกขาวก็แตกสลายเป็นเถ้าถ่านร่วงโรยราลงพื้น
ประมุขสำนักพรตเสวียนหมิง…ตายแล้ว!
ศัตรูตัวฉกาจหายไป ร่างของเจียงหลีตกลงบนซากปรักหักพังด้วยความว่างเปล่าอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน การต่อสู้ก่อนหน้านี้เป็นตำนานสุดท้ายและกลืนกินพลังวิญญาณของนางจนไม่หลงเหลือ
ถ้าพลังวิญญาณที่สะสมตามธรรมชาติของนางนั้นไม่ได้แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปหลายเท่า เกรงว่านางจะไม่สามารถทนต่อการต่อสู้แบบนี้ได้เลย
“หลิงหวัง ช่างฆ่าตายยากจริงๆ” เจียงหลีเก็บผลึกหินวิญญาณขึ้นมาแล้วดูดซับมันอย่างรวดเร็ว
ทางด้านนั้น การต่อสู้ของเจียงเฮ่ายังคงดำเนินต่อไป นางจึงมิอาจหยุดพักได้
และในขณะนั้นเองก็มีแสงเย็นเฉียบแทงผ่านข้างหลังของนาง
