มุขสำนักพรตเสวียนหมิง ปลดปล่อยพลังของวิญญาณยุทธ์เพื่อต่อต้านการโจมตีของเจียงหลี
เจียงหลีสะบัดข้อมือจนจูเสียร่วงลงมาในเงื้อมมือนางกลายเป็นแส้ยาว
นางฟาดแส้ออกไป เงาของแส้นั้นราวกับงูเลื้อยยาวกวัดแกว่างกลางอากาศส่องแสงเย็นยะเยือก
เพี๊ยะ!
แส้ยาวฟาดโดนมหาปุโรหิตอย่างแรงทำให้เขาสะเทือนไปทั้งร่างและฉีกชิ้นส่วนหนึ่งของเสื้อคลุมสีดำให้ปลิวออกมาก
เพี๊ยะ!
หวดแส้อีกครั้งลงบนหลังของประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงโดยตรง ฉีกเอาเสื้อผ้าของเขาและเลือดเนื้อของเขากระเซ็นเซ่นซ่าน เผยให้เห็นกระดูกของเขาโผล่ออกมา
ถึงกระนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวดและหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ยังมีสมบัติอีกชิ้น!”
เจียงหลีหัวเราะเสียงเย็นเยียบ “อยากได้รึ เอาชีวิตให้รอดก่อนถึงจะได้มันไป!”
“คำพูดนี้ เจ้าเก็บไว้พูดกับตัวเองเถอะ” ประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงมองนางด้วยสายตาที่เฉียบคม เผยให้เห็นถึงความบ้าคลั่ง
“วันนี้ ข้าต้องฆ่าเจ้าให้ได้!” น้ำเสียงคงเจียงหลีเย็นยะเยือกจนถึงขีดสุด
นางเงยหน้าขึ้นมองมหาปุโรหิต พลังจิตที่มองไม่เห็นผุดขึ้นมาจากพื้นดินเพื่อสร้างกรงขังเขาไว้ชั่วคราว
พลังจิตและพลังวิญญาณมีความแตกต่างกัน เป็นการยากที่จะหลุดพ้นไปได้ชั่ว
