เมื่อเจียงหลีกลับมาถึงที่พำนักของตนและดันประตูเข้ามาก็เห็นเจ้าเปี๊ยกนอนขดตัวอยู่บนเตียง ขนสีขาวเงินของมันปกคลุมไปด้วยแสงส่องประกายเป็นชั้นๆ
ดูเหมือนเจ้าเปี๊ยกกำลังเข้าสู่การบำเพ็ญเพียรบางประการอยู่
เจียงหลีจึงผ่อนฝีเท้าให้เบาลงอย่างช่วยไม่ได้เพราะนางไม่อยากรบกวนการฝึกบำเพ็ญของมัน
เมื่อเห็นเจ้าเปี๊ยกนอนหลับสงบเงียบ อารมณ์ของเจียงหลีจึงสงบลงมาบ้าง
เจียงหลียกที่นอนให้เจ้าเปี๊ยก จากนั้นนั่งขัดสมาธิลงบนฟูกนอนเพื่อเข้าสู่เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ อ้อ! นางไม่ได้เข้าไปเพื่อฝึกฝน แต่นางเข้าไปรดน้ำต้นไม้
จนกระทั่งนางออกมาจากเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอันรวดเร็วดังมาจากด้านนอก
เจียงหลีปล่อยพลังจิตออกไปสังเกตการณ์ก็เห็นว่ากงเสวี่ยฮวาเดินมาจากข้างนอกแล้วก็มู่ชิงเหยียนที่ไม่รู้ว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่พอเห็นกงเสวี่ยฮวาก็เข้าไปต้อนรับ
เจียงหลีขยับสายตาลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้อง
พอนางออกไปแล้วกงเสวี่ยฮวากับมู่ชิงเหยียนก็นมามองนางพร้อมกัน
“เจียงหลี เจ้าออกมาพอดีเลย ข้ามีเรื่องที่ต้องบอกเจ้า” กงเสวี่ยฮวาเดินตรงไปที่ข้างหน้าของเจียงหลี
“เรื่องอะไรหรือ” ยากนักที่เจียงหลีจะเห็นกงเสวี่ยฮวามีสีหน้าเค
