ามรู้สึกที่ผสมปนเป
“เกิดอะไรขึ้น” เจียงหลีเดินไปหากงเสวี่ยฮวาและมู่ชิงเหยียนแล้วถามพวกเขา
กงเสวี่ยฮวายิ้มอย่างเจิดจ้า แล้วเงยหน้าขึ้น ชี้ไปยังแผ่นศิลาจารึก “เจ้าดูเอาเอง”
เจียงหลีหันหน้าแล้วมองไปก็เห็นชื่อของตัวเองทันที มุมปากกระตุกอย่างแรง นางไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้จริงๆ
“พวกเขามาดูเจ้ากันทั้งนั้น” มู่ชิงเหยียนพูดกระซิบ
เหอะๆ!
เจียงหลีพูดไม่ออกทันที แล้วถามเบาๆ ว่า “ข้าอยู่ข้างในนานแค่ไหน”
“สองเดือนเจ็ดวัน” มู่ชิงเหยียนตอบตามความเป็นจริง
“นานขนาดนั้นเชียว!” เจียงหลีประหลาดใจ ทันใดนั้นก็นึกถึงเจ้าเปี๊ยกที่ตัวเองทิ้งไว้ในห้อง “เจ้าเปี๊ยกมัน”
“หลังจากที่ข้าออกมา ก็กลับไปดูมันแล้ว มันนอนหลับตลอด” มู่ชิงเหยียนรีบพูด
เจียงหลีถึงได้โล่งอก แล้ววางใจ
“ฮวาฮวา พาเจียงหลีเพื่อนของเจ้าไปที่ตำหนัก” ทันใดนั้น เสียงที่น่าเกรงขามก็ดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ
ลูกศิษย์วังเทียนอู่กงแต่ละส่วนได้ยินเสียงนี้ ก็ต่างพากันก้มหน้าลง แล้วแสดงความเคารพ
เจียงหลีมองขึ้นไปบนฟ้าด้วยความสงสัย
กงเสวี่ยฮวายิ้มอย่างเก้อเขิน แล้วอธิบายกับเจียงหลีว่า “ท่านพ่อข้าเอง ดูแล้วเรื่องที่เจ้าทำไว้ ก็ทำให้เขาตกใจเช่นกัน”
ท
