หลังจากที่เจียงหลีได้อาบน้ำ ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก
ในตอนที่มู่ชิงเหยียนมาเคาะประตู เจียงหลีก็เป็นปกติแล้ว
“น่ารักจัง” ถึงแม้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มู่ชิงเหยียนเจอกับเจ้าเปี๊ยก แต่ทุกครั้งที่เจอก็จะรู้สึกว่ามันน่ารักมาก อดไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปลูบไล้มัน
แต่มือของนางยังไม่ทันแตะต้องตัวมัน เจ้าเปี๊ยกก็หลบอย่างรวดเร็ว ทำให้มู่ชิงเหยียนเก็บมือกลับอย่างเก้อเขิน ทำอะไรไม่ถูก
“มันก็เป็นเช่นนี้แหละ นอกจากข้า ก็ไม่ชอบให้ใครจับ ไม่ว่าหญิงชายก็เหมือนกัน” เห็นนางท่าทางเช่นนั้น เจียงหลีเลยอธิบาย
มู่ชิงเหยียนพยักหน้า ยิ้มกล่าว “เมื่อครู่ข้ากระโตกกระตากเกินไป ไม่ใช่ว่าข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้าเปี๊ยกไม่ชอบให้คนเข้าใกล้ แต่ข้าก็อดไม่ได้”
“ไม่เป็นไร” เจียงหลีพูดอย่างไม่ถือสา
มู่ชิงเหยียนเลิกมองเจ้าเปี๊ยก แล้วพูดกับเจียงหลีว่า “ด้านนอกได้เตรียมอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว”
“ไปกันเถอะ” เจียงหลีเดินนำออกไป
มู่ชิงเหยียนเห็นว่านางไม่ได้อุ้มเจ้าเปี๊ยกออกไป ก็พูดเตือนว่า “วันนี้เจ้าไม่เอามันไปด้วยหรือ” ช่วงนี้เจียงหลีกับเจ้าเปี๊ยกตัวติดกันตลอด
เจียงหลีหันมามองเจ้าเปี๊ยกที่อยู่บนเตียง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าอย่างช้าๆ “ไม่
