เจียงหลีมองกลับไปที่มู่ชิงเหยียนพยักหน้าอีกครั้ง นางปล่อยคอเสื้อของกงเสวี่ยฮวา
แค่กๆ กงเสวี่ยฮวาหดตัวกลับอย่างน่าอนาถและพึมพำ “หน้าตาสะสวย แต่บ้าพลัง หลังจากนี้ใครชอบเจ้าถือว่าเป็นคนโชคร้าย”
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ” เจียงหลีมองกลับไปและมองเขาด้วยหน้าที่เหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
กงเสวี่ยฮวาก็รู้สึกสันหลังเย็นวาบ รีบส่ายหัวและหัวเราะ “เปล่า ไม่มีอะไร”
เจียงหลีถอนสายตาที่น่ากลัวกลับมา กงเสวี่ยฮวาค่อยๆ ผ่อนคลาย กลอกสายตาไปมาแต่ดันสบตาเข้ากับเจ้าขนปุกปุยที่หมอบอยู่ข้างเจียงหลี
แฮ่!
หัวใจของกงเสวี่ยฮวาสั่นอย่างไม่หยุดยั้ง “เจ้าของเป็นเช่นไร สัตว์เลี้ยงก็เป็นเช่นนั้น ตัวน่ารักขนาดนี้ แต่กลับมีสายตาที่น่ากลัว”
กงเสวี่ยฮวาเบะปาก ค่อยๆ ขยับออกไปด้านนอก บิดคอของเขาเล็กน้อยแล้วมองออกไป ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขามักจะรู้สึกว่าดวงตาของสัตว์เลี้ยงของเจียงหลีนั้นน่ากลัว และเขารู้สึกเหมือนมีของมีคมอยู่บนหลังของเขาเสมอ
“นี่ก็คือวังเทียนอู่กงหรือ เจียงหลี ไหนๆ ก็มาแล้ว ลองเข้าไปชมข้างนอกหน่อยสิ” มู่ชิงเหยียนเอ่ย
กงเสวี่ยฮวาสงบอารมณ์สักครู่ก่อนกับหัวใจที่เต้นอย่างไม่สงบ แนะนำกับนาง “นี่เป็นเพียงภายนอกของวังเทียนอ
