แววตาเฟิ่งเซียนเต็มไปด้วยความงุนงง
ความเจ็บแสบบนแก้มนั้นคอยเตือนนางอยู่เรื่อยๆ กับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
“นางปีศาจ เจ้าทำอะไรลงไป!” เฟิ่งเทียนดึงตัวเฟิ่งเซียนมาไว้ข้างหลัง และถามเจียงหลี
เมื่อครู่ในขณะที่เจียงหลีกำลังเดินออกมา เขายังตกตะลึงในความสวยงามของนางอยู่เลย นึกคิดไม่ถึงว่า ยังผ่านไปไม่นานก็เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเสียแล้ว
“ศิษย์พี่ใหญ่เจ้าคะ เป็นนางเจ้าค่ะ! ฆ่านางแทนข้าซะ! ฆ่าคนต่ำต้อยสองคนนี้ทิ้งซะ!” เฟิ่งเซียนที่หลบอยู่หลังเฟิ่งเทียน ดุด่าอย่างรุนแรง
มุมปากเจียงหลียกขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา
แต่มู่ชิงเหยียนกลับยืนต่อหน้านางตอนนี้ และเผชิญหน้ากับเฟิ่งเทียน “ศิษย์พี่ใหญ่เจ้าคะ เป็นคุณหนูเฟิ่งเซียนที่ตบหน้าตัวเองนะเจ้าคะ เกี่ยวอะไรกับคนอื่นอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”
“เจ้า! พวกคนต่ำต้อย พวกเจ้าเป็นพวกเดียวกัน!” เฟิ่งเซียนโกรธรุนแรง
มู่ชิงเหยียนอกผายไหล่ผึ่ง ไม่มีความหวาดกลัวใดๆ
เจียงหลีมองไปยังมู่ชิงเหยียนด้วยความสงสัย นางลงมือทำเองเช่นนี้ ก็เพราะเห็นแก่เจียงเฮ่าเท่านั้น มิได้เพราะมู่ชิงเหยียนเลย แล้วมู่ชิงเหยียนล่ะ เหตุใดถึงต้องปกป้องนางด้วย
พูดไปพูดมา ราชวงศ์ของตระกูลมู่ก็อยู่ในกำมือของนา
