ตนเองกับฟ้าดินโดยตรง พลิกให้ความเสียหายทั้งมวลที่ตกกระทบต้องให้ฟ้าดินแบกรับแทน
คาถาวิชาที่บรรพชนถิงโยวปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ ลวี่หยางถ่ายเทพลังอันตรายทั้งหมดไปได้สำเร็จ และถ่ายเทตรงไปยัง เส้นชีพจรแห่งสวรรค์เจ็ดยอแสง เป็นเหตุให้บรรพชนถิงโยวเป็นผู้ทำลายเส้นชีพจรโดยไม่รู้ตัว ต้องกลายเป็นเป้าความพิโรธของสวรรค์เจ็ดยอแสง พลังเทพแห่งธูปเทียนจึงเริ่มสั่นคลอน
หากมิใช่เพราะลวี่หยางสกัดการตอบสนองของสวรรค์เจ็ดยอแสงในขั้นต่อไปไว้
บัดนี้เกรงว่าบรรพชนถิงโยวคงสูญเสียการหล่อเลี้ยงด้วยธูปเทียนไปแล้ว ตกมาระดับวางรากฐานขั้นปลายในพริบตา และนี่เองจึงเป็นเหตุผลที่เขายอมรับความพ่ายแพ้อย่างตรงไปตรงมา
นี่เพียงแค่ในสวรรค์เจ็ดยอแสงเท่านั้น
‘แต่ถึงอย่างนั้น… เป็นหนึ่งกับโลก วิชาเทพนี้หาได้จำกัดเพียงสวรรค์เจ็ดยอแสงไม่ แต่ใช้ได้ทั่วหมื่นโลกา แม้จะนำไปใช้ในสถานที่บัดซบนั่นก็ยังได้ผล!’
ด้วยแรงส่งของวิชาเทพนี้ ลวี่หยางแทบไม่ต่างจากเส้นชีพจรแห่งโลกาในรูปร่างมนุษย์
บาดแผลทั้งปวงล้วนสามารถถ่ายโอนให้ฟ้าดินแทนที่ตนเอง กลายเป็นเชื้อเพลิงแห่งทัณฑ์สวรรค์ กระนั้น…เพราะเขาสามารถถ่ายเทได้เช่นนี้ ทัณฑ์จากฟ้าดินจึงไร้ความหมายกับตนเอง
สุดท้าย ผู้ที่ต้องรับโทษ จึงมีแต่ศัตรูของเขาเท่านั้น
‘วิชาเทพนี้มีไว้เพื่อบีบให้ฟ้าดินยืนข้างข้า…ช่วยข้าลงทัณฑ์ศัตรูของข้า ไม่เพียงสะอิดสะเอียนศัตรู ยังสะอิดสะเอียนฟ้าดินไปพร้อมกัน…’
ช่างไร้คุณธรรมย
