าเจียงหลีเริ่มตลก
นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองนั้นเข้ามาได้อย่างไรและที่แห่งที่เป็นที่ไหนกัน อีกอย่างทั้งๆ ที่นางรู้สึกว่าตัวเองได้อยู่ในกำแพงนี้มานานแสนนานแล้ว แต่ทำไมถึงได้เห็นภาพหลังจากที่นางถูกดูดเข้าไปในกำแพงกันล่ะ
“ข้าไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ!” เจียงหลียิ้มอย่างเศร้าโศก
เมื่อมองภาพใน ‘กระจก’ แล้ว เจียงหลีก็ยื่นมือออกไป สะกิดตรงหัวของกงเสวี่ยฮวาเบาๆ ทันใดนั้น ‘กระจก’ นั้นเหมือนดั่งน้ำกระเพื่อม เมื่อนิ้วของนางออกจากกระจก ภาพของกงเสวี่ยฮวาก็หายไป
!
เจียงหลีสงสัยเล็กน้อย
เมื่อกี้นี้นางทำอะไรลงไป ไม่รอให้นางคิดออก สีหน้าของเฟิ่งเทียนก็ให้คำตอบแก่นาง
น่าสนใจ เจียงหลียิ้มอย่างขี้เล่น ครั้งนี้ นางเอานิ้วมือไปแตะบนตัวของมู่ชิงเหยียน จากนั้นมู่ชิง
เหยียนก็หายไปจริงๆ
ได้ยินบทสนทนาระหว่างเฟิ่งเทียนและเฟิ่งเซียนแล้วนั้น เจียงหลีก็แตะคนอีกไม่กี่คนเพิ่ม
แต่ทว่า คนที่ถูกนางแตะนั้น ดูเหมือนพวกเขาถูกดูดเข้ามาแล้ว แต่ในความจริงแล้ว กลับไม่ได้ปรากฏอยู่ต่อหน้านางเลย
เจียงหลีไม่รู้ว่าคนที่หายไปเหล่านั้น จะพบเจอกับเรื่องที่นางเคยพบเจอมาหรือไม่
แต่ถ้าหากมีโอกาสก็จะไม่ตายในนี้อย่างแน่นอน
ในกระจก ส
