วกับเทพ “ข้า…เห็นเพียงเลือนลาง” แต่ความจริง เขาไม่เห็นอะไรเลย เพียงแค่ไม่อยากขายหน้าเท่านั้น
แน่นอนว่าเฟิ่งเซียนไม่สงสัยในตัวเขา เมื่อได้ยินคำพูดของเขา สายตาของนางก็ปรากฏความนับถือออกมา “ศิษย์พี่ ท่านเป็นอัจฉริยะจริงๆ สามารถรับรู้ได้ถึงซากกำแพงแตกหักนี้ได้”
เฟิ่งเทียนยิ้มเล็กน้อยด้วยท่าทางสงบ
เฟิ่งเซียนรู้สึกว่ามันยังไม่เพียงพอ นางยืนขึ้นและเผชิญหน้ากับผู้คนนับพันที่เข้าสมาธิอยู่เบื้องหลัง โดยไม่คำนึงถึงการรับรู้ทางสมาธิของพวกเขาในตอนนี้ นางตะโกนว่า “เจ้าพวกสวะทั้งหลาย แม้ว่าพวกเจ้าจะนั่งจนบรรลุที่นี่ ก็มิอาจเทียบกับศิษย์พี่ของข้าได้!”
ฟิ้ว!
ทันทีที่เสียงของนางจบลง ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหานางและกระแทกนางลงกับพื้น จากนั้นก็ถูกกำแพงดูดเข้าไป…
