อยู่เช่นกัน ในตอนนั้น เจียงหลียังเด็ก ใบหน้ายังไม่โตเป็นสาว ยังคงเป็นแค่สาวน้อยหน้าตางดงาม แต่ตอนนี้ นางมีเสน่ห์ชวนหลงใหล แม้แต่หญิงสาวอย่างนางเองก็ยังมิอาจละสายตาได้
“เจ้า…”
“มู่ชิงเหยียน เจ้าเสร็จหรือยัง ไปกันเถิด” เสียงที่ดังขัดจังหวะคำพูดของมู่ชิงเหยียน
สีหน้าของนางเปลี่ยนไป นางหันไปมองสหายที่อยู่ข้างหลัง
เจียงหลีเงยหน้ามองหญิงสาวสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่ไกลนักของมู่ชิงเหยียน สีหน้าของพวกนางหยิ่งยโส และให้ความรู้สึกเหนือกว่า สายตาที่มองมู่ชิงเหยียนนั้นดูไม่ดีนัก
“ข้าขอตัวก่อน” มู่ชิงเหยียนเก็บคำพูดที่ตั้งใจจะพูดและกล่าวคำอำลากับเจียงหลี ก่อนจะหันหลังเดินจากไปพร้อมกับสหายของนาง
เจียงหลีมองแผ่นหลังของนางพลางถอนหายใจ
องค์หญิงในอดีต ตอนนี้กลับถูกคนเรียกให้จะมาก็มาจะไปก็ไป เกรงว่าก่อนหน้านั้น นางคงจะผ่านอะไรมาไม่น้อย
เจียงหลีเดาออกว่าเมื่อครู่นี้มู่ชิงเหยียนอยากจะพูดแต่ไม่ทันได้พูดจบ อยากจะถามถึงเจียงเฮ่า นางยังคงไม่ลืมเจียงเฮ่า ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่ดีกันแน่
“ไปกันเถอะ คนก็ไปแล้ว” กงเสวี่ยฮวามาถึงข้างๆ เจียงหลีและเตือนนาง
เจียงหลีหันกลับไปมองเขา แต่เขากลับพูดกับตัวเองว่า “ไม่คิด
