“อาหลี…!”
ณ ฮวงเสิน เจียงเฮ่าตื่นขึ้นจากฝันร้ายและหอบหายใจถี่ๆ อยู่บนเตียง
เขาไม่สามารถลบภาพในฝันนั้นออกจากหัวไปได้ ภาพที่เจียงหลีเลือดอาบไปทั้งตัว ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดที่สุด แววตาที่สามารถพูดได้ของน้องสาว ดูเหมือนกำลังขอความช่วยเหลือจากเขาและโทษพี่คนนี้ที่เหตุใดจึงไม่ช่วยนาง
“อาหลี!” เจียงเฮ่าพึมพำออกมาคำหนึ่ง ด้วยความคิดถึงน้องสาวน้ำตาจึงไหลออกมาจากหางตา
“พี่เฮ่า!” มีเสียงดังจากลู่เสวียนจากทางด้านนอก
เจียงเฮ่ารีบดึงสติของตัวเองกลับมา เช็ดเหงื่อเย็นเฉียบบนหน้าผากออกและลุกจากเตียงจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
เพิ่งจัดเสื้อเสร็จ ประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างแรง ลู่เสวียนก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ “พี่เฮ่า เกิดเรื่องแล้ว”
มือของเจียงเฮ่าที่จัดเสื้ออยู่หยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นอย่างหวาดเกรง
สีหน้าของลู่เสวียนและสัญญาณเตือนจากฝันนั่นทำให้เขารู้สึกใจคอไม่ดี
เมื่อถูกเจียงเฮ่าจ้องมองเช่นนั้น ลู่เสวียนกลืนน้ำลายตัวเองลงไป แล้วกล่าวด้วยสีหน้าซีดเซียวว่า “ท่านอาจารย์หนานเดินทางกลับมาแล้ว แต่…แต่ว่า…”
“เกิดเรื่องขึ้นกับอาหลีใช่หรือไม่” เจียงเฮ่าหรี่ตาพลันมาปรากฏตัวหน้าลู่เสวียน มือทั้งสองบีบไหล่ของลู่เสวียนแน่น
