มองเห็นรอยยิ้มของเจียงหลีจากที่ไกลๆ ในใจของหันอวี้เยือกเย็นอย่างไม่มีเหตุผล
ความเยือกเย็นที่พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งในใจเขา แม้ว่ามีเสียงหนึ่งกำลังบอกเขาว่า ควรจะหนีไป แต่กลับไม่ยอมหยุดตามไปข้างหน้า
แต่ทว่าเขาเป็นคนมีความผิดติดตัว จะหลบหนีได้เช่นไร
ยิ่งไปกว่านั้น คราวนี้ใจเขาเคียดแค้นเจียงหลีมาก มีเพียงกำจัดนางด้วยมือของเขาเอง พาตัวไปให้ประมุขสำนักถึงตรงหน้า เขาถึงจะกลับไปอยู่ในแวดล้อมแห่งสำนักเช่นแต่ก่อน
“เจียงหลี ต่อให้เจ้าติดปีกก็ยากจะหลบหนีแล้ว ยังไม่ยอมวางมือยอมให้จับอีก กลับไปพบประมุขสำนักกับข้ายอมรับผิดแล้วรับโทษซะ” หันอวี้พากำลังคนไล่ตามไป ร้องตะโกนไม่หยุด
เจียงหลีมองกลับไปอีกครั้ง รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย “หันอวี้ เจ้าโง่หรือข้าโง่กันแน่ จะฆ่าก็ฆ่า พูดจาไร้สาระให้มากความไปทำไม”
หันอวี้สีหน้ามืดหม่น จิตสังหารภายในใจถูกกระตุ้นเร้าขึ้นมา
เจียงหลีเหลือบมองไปยังทางข้างหน้า ผ่านไปอีกไม่ไกล ก็จะออกจากอาณาเขตของสำนักพรตเสวียนหมิงได้แล้ว เมื่อออกมาได้ พละกำลังของสำนักพรตเสวียนหมิงก็จะถูกลดทอนลงอย่างมาก
นี่คือเหตุผลหนึ่งว่าเหตุใดนางจึงหนีต่อไปเรื่อยๆ เพราะจำเป็นต้องออ
