แสงในยามราตรี เสียงฝีเท้าเข้าใกล้มาเรื่อยๆ
เสียงแผ่วเบา ปะปนกับเสียงคน เสียงตะโกนกระโชกโฮกฮาก ตามไป…รีบหาให้เจอ…นางยังไปไม่ได้ไกล… คำพูดทำนองนี้
ในบริเวณรอบๆ หนึ่งร้อยจั้งก็มีเพียงแค่สำนักพรตเสวียนหมิง ไม่ต้องคิด เจียงหลีก็รู้ว่าคนพวกนี้คือคนพวกไหน
ต่อสู้กันที่นี่ไม่ได้อีก! เจียงหลีเอ่ยในใจ
ต้านทานความเจ็บปวดเข้ากระดูกจากยันต์ธาราทมิฬเจียงหลีปีนขึ้นไปบนพุ่มไม้ กระโดดข้ามไปข้างหน้า ทว่ายันต์ธาราทมิฬไม่หยุดกัดกร่อนร่างของนาง ทำให้นางค่อยๆ สูญเสียการควบคุม
กัดฟันกรอด เจียงหลีใช้พลังวิหคคงกระพัน ต้านทานพลังของยันต์ธาราทมิฬอย่างไม่หยุด
เป็นไปอย่างช้าๆ ร่างของนางค่อยๆ คลายพลังได้ นางควบคุมพลังวิญญาณ เร่งความเร็วเพื่อหลบหนี ทิ้งห่างพวกที่ไล่ตามมาข้างหลัง
ยามเมื่อฟ้าสาง เจียงหลีได้มาถึงบริเวณนอกเมือง
การกัดกร่อนของยันต์ธาราทมิฬถูกนางใช้พลังวิหคคงกระพันควบคุมในทันที รูปร่างนางในตอนนี้ดูไปแล้ว ต่างจากคนปกติ
เพียงแต่ยามที่นางเห็นภาพที่แปะไว้นอกกำแพงเมืองนั้น ฝีเท้าจึงหยุดชะลอลง
ความเร็วของสำนักพรตเสวียนหมิง นับว่าเร็วอยู่มาก เพียงแค่คืนเดียว ภาพวาดของข้าก็ถูกแปะอยู่ที่นี่แล้ว เจียงหลีอุทานอยู่ใ
