นาง ปรากฏให้เห็นถึงความห่วงใยที่มีต่อเจียงหลี
……
ณ ตำหนักของประมุข ภายในห้องบรรทม กลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง
มหาปุโรหิตที่ยืนอยู่ตรงหน้าสิ่งของบางอย่างที่เจียงหลีตัดทิ้งเอาไว้ ยืนไตร่ตรองอยู่นาน ในที่สุดจึงถอนหายใจออกมา หลังจากจึงนำกล่องเครื่องเคลือบทรงกระบอกใส่สิ่งของนั้นลงไป แล้วจึงเดินกลับมาอยู่บริเวณข้างเตียง
ในเวลานั้น บนใบหน้าที่ถูกทาด้วยเครื่องประทินโฉมของประมุขจากสำนักพรตเสวียนหมิงได้ถูกเช็ดออกแล้ว ปรากฏให้เห็นถึงสีหน้าที่ดูซีดเซียว ผิวตรงบริเวณใบหน้าของเขา มีรอยสักเป็นจุดๆ แน่นขนัด ไม่รู้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของสิ่งใด
เขาในทุกวันนี้ทาแป้งเหมือนเด็กสาวไม่มีผิด เพื่อปิดบังรอยสักบนใบหน้า
“เป็นอย่างไรบ้าง สามารถต่อมันกลับไปได้หรือไม่” สายตามืดมนของประมุขสำนักพรตเสวียน
หมิงมองไปทางมหาปุโรหิตอย่างหวาดกลัว แผลของเขาได้ใช้ยาในการรักษาแล้ว แต่ความเจ็บปวดในครั้งนี้ ตัวเขาไม่มีทางลืมได้ไปชั่วชีวิต
ที่สำคัญที่สุด นี่คือเรื่องที่น่าอับอายและอัปยศอดสูที่สุด!
มหาปุโรหิตถอนหายใจพลางส่ายหน้า “ใจของเจียงหลีนั้นช่างเหี้ยมโหดนัก หากเป็นเพียงการตัดให้ขาด ข้ายังพอจะมีความมั่นใจที่ต่อมันกลับไปได้ แต่ว่า
