ดทนต่อความน่าขยะแขยง ยิ้มเอ่ย “แต่ว่า ข้าไม่ใช่สตรีที่ว่านอนสอนง่ายอย่างที่ท่านคิดหรอก”
ทันใดนั้น เจียงหลีหันหลังกลับมา ใช้พลังจิตควบคุมประมุขสำนักพรตเสวียนหมิง กริชในมือนางเฉือนเข้าที่ตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว
กริชในมือกรีดเสร็จ ตอนนั้นการควบคุมท่านประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงก็คลายลง ร่างกายท่อนล่างเจ็บปวดทรมาน อ๊ากกก! เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด มือสองข้างกุมไว้ตรงที่เลือดไหลออกมา แล้วจึงถอยหลังออกทันที
ตรงหน้าของเจียงหลียังมีสิ่งที่นางเฉือนออกมาจากร่างของประมุขสำนักพรตเสวียนหมิง
นางไม่ชายตามองสิ่งนั้นเลยแม้แต่น้อย นางส่ายกริชในมือ “นี่เป็นคำทักทายอย่างกันเองจากบุรุษของข้า ท่านประมุขสำนักชอบใจหรือไม่”
“เจ้า…! นังแพศยา! เจ้าต้องตาย! ” ประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงโกรธจนอยากจะฆ่านาง
ถึงแม้เขาจะเป็นหลิงหวัง เจอเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ ก็เจ็บจนพูดไม่ออกเหมือนกัน
เจียงหลีรู้ว่าไม่มีทางฆ่าเขาได้ ยิ่งนางช้า เมื่อมีคนมาจะทำให้นางหนีไปไม่ได้ ในตอนที่ประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงจะเข้ามาสังหารนาง นางจึงพังประตูบานใหญ่แล้วหนีออกไป
เขาเห็นเจียงหลีหนีไป ส่วนตนนั้นก็เคลื่อนไหวไม่ได้เพราะเจ็บหนัก ท่านประมุ
