ในห้องของเจียงหลี ได้ยินเสียงหัวเราะลั่นของเจียงหลีที่ไม่มีใครเทียบเคียงได้
ชิงหว่านเปิดประตูห้องของตัวเอง ยืนอยู่ข้างประตูและมองไปที่ห้องของเจียงหลีอย่างสงสัย “ทำไมจู่ ๆ ถึงมีความสุขเช่นนี้”
…
หลังจากอยู่ในโรงเตี๊ยมเป็นเวลาหลายวัน ในที่สุดซู่ซินก็สัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังวิญญาณของนาง
เมื่อซู่ซินหยุดการฝึกฝน ดวงตาได้เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น “ในที่สุดก็ทะลุทะลวงได้แล้ว!” เข้ามาในถ้ำสวรรค์สิบกว่าวันแล้ว ซึ่งแม้แต่สัญลักษณ์สีแดงนางยังไม่มีไว้ครอบครอง จะให้ไม่ใจร้อนได้อย่างไร
ใช่แล้ว!
นังสารเลวเจียงหลีและชิงหว่านอยู่ที่ไหนกัน
ความตื่นเต้นในดวงตาของซู่ซินเปลี่ยนเป็นแสงเย็นทันที นางหลับตาลงและรู้สึกได้ถึงยันต์ธาราทมิฬส่งผลให้ใบหน้าของนางมืดมนและดูแย่ “พวกนางยังมีชีวิตอยู่! พวกนางยังไม่ตาย!” นางกัดฟันแน่นและไม่อยากยอมรับผลนี้
ช่วงเวลานี้ นางยุ่งอยู่กับการทำลายผนึกเพื่อฟื้นฟูความแข็งแกร่งและไม่ได้ใช้ยันต์ธาราทมิฬสัมผัสมันตลอดเวลา คาดไม่ถึงว่าจะมีผลลัพธ์เช่นนี้
“ไอ้สารเลว! ไอ้สวะ! หญิงสาวเพียงสองคนก็ฆ่าไม่ได้!” ซู่ซินโมโหและตบโต๊ะ เดิมทีโต๊ะของโรงเตี๊ยมยังดีๆ อยู่ แต่กลับถูกตบจนเกิดรอยแตก
เกิดเหตุการณ์วุ่นวายครั้งใหญ่ขึ้นก่อนหน้านี้ ทั้งสองฝ่ายก็ต่างไม่ไว้หน้ากัน ซู่ซินจึงไม่กล้าที่จะเริ่มปรากฏตัวต่อหน้าเจียงหลี
สีหน้านางเอาแน่เอานอนไม่ได้ชั่วครู่ จึงค่อยสงบลง สำหรับแผนของวันนี้คือรี
