“เจียงหลี ดูสิ นั่นซู่ซินนี่!” ทันใดนั้น ชิงหว่านดึงนาง และเอ่ยอย่างตกใจ
เจียงหลีเก็บความรู้สึก เงยหน้ามองไปทางนั้น
ที่แท้ หญิงสาวที่ถูกกลุ่มคนล้อมไว้ตรงหน้า จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่ซู่ซิน
“โลกนี้ช่างกลมเสียจริง” เจียงหลียิ้มเยาะ
“นางโดนคนพวกนั้นล้อมไว้แล้ว” ชิงหว่านพูดอย่างไม่เข้าใจ
ที่มุมปากเจียงหลีมีรอยยิ้มปรากฏ มือลูบไปที่ใต้คาง เตือนชิงหว่าน “เจ้าดูระดับการสังหารของนางด้วย”
ชิงหว่านดูอย่างละเอียด เอ่ยอย่างตกใจ “หะ! นางเกือบจะได้สัญลักษณ์สีแดงแล้ว สองวันนี้มานี้ นางฆ่าคนไปเกือบร้อยแล้วหรือ”
เจียงหลีเลิกคิ้ว ยิ้มเหมือนไม่ได้ยิ้มแล้วตอบ “อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่ เจ้าดูข้า ฆ่าคนเพียงไม่กี่คน ก็ได้สัญลักษณ์สีแดงแล้ว”
ชิงหว่านพูดอย่างไม่แน่ใจ พึมพำออกมาประโยคหนึ่ง “ดูแล้ว ครั้งนี้นางตั้งใจจะเป็นที่หนึ่ง”
“เจ้าควรพูดว่า ตำแหน่งธิดาสวรรค์ นางจะต้องได้ครองถึงจะถูก” เจียงหลีหันกลับมา แก้ไขสิ่งที่นางพูด
ดวงตาของชิงหว่านเบิกกว้าง พยักหน้าเห็นด้วย
หลังจากนั้น นางพูดขึ้นมาอีกทันที “เช่นนั้น…พวกเราเจอนางแล้ว จะเข้าไปช่วยหรือไม่”
เจียงหลีพิงต้นไม้ใหญ่อย่างขี้เกียจ บนมือของนางอุ้มเจ้าเปี๊ยกที่นอนหลับอย่างสบาย และพูดอย่างเกียจคร้าน “ทำไมต้องไปช่วยด้วย หากนางโดนคนพวกนี้ฆ่าตาย ยิ่งดีไม่ใช่หรือ”
“…” ชิงหว่านยืนตะลึงอยู่กับที่ คิดถึงเรื่องที่ซู่ซินเคยทำกับเจียงหลี ก็ไร้ซึ่งคำพูดตอบกลับนาง
เจียงหลีไม
