รับทั้งเจียงหลีและชิงหว่านที่จะเห็นสัญลักษณ์สังหารบนหน้าผากของเขา
สีทอง! ดวงตาของเจียงหลีเป็นประกาย
ชิงหว่านพูดตะกุกตะกักด้วยความตกใจ “ท่าน ท่าน ท่าน…ท่าน…ฆ่าคนไปแล้วกี่คน…”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างสบายๆ “ณ ที่แห่งนี้ ไม่ใช่เจ้าฆ่าคนก็จะมีคนมาฆ่าเจ้า หากเจ้ามีชีวิตอยู่ถึงสี่สิบวันก็จะเป็นเหมือนข้า”
“หลังจากฆ่าคนไปห้าร้อยคน และหลังจากสัญลักษณ์สังหารเปลี่ยนเป็นสีทอง หากเจ้าฆ่าคนต่อ ก็จะไม่เปลี่ยนสีแล้ว” ชิงหว่านแอบพูดข้างหูเจียงหลี
แววตาของเจียงหลีเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทันใดนั้นก็ยิ้มอย่างมีเสน่ห์เย้ายวนและพยักหน้าว่า “ต้องรบกวนท่านจอมยุทธ์แล้ว”
“เจียงหลี!” ชิงหว่านพูดเสียงกังวลด้วยความประหลาดใจ
เจียงหลีส่ายหัวที่แทบจะสังเกตไม่เห็นและอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านจอมยุทธ์ผู้นี้มีสัญลักษณ์สีทองและไม่จำเป็นต้องฆ่าคนอีกต่อไป ขอเพียงแค่สองสามวันนี้ ไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจ ก็จะสามารถออกไปได้อย่างปลอดภัย พวกเรามาที่นี่เป็นครั้งแรก มีจอมยุทธ์คอยชี้แนะ ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว”
“ฮ่าๆๆ…ธิดาสวรรค์เฉลียวฉลาดนัก เพียงพริบตาก็มองออกทันทีว่าข้าต้องการรักษาชีวิตไว้เท่านั้น” ชายหนุ่มหัวเราะลั่น
หลังจากฟังคำอธิบายของเจียงหลีและคำพูดของชายผู้นั้น กำแพงในใจของชิงหว่านก็ลดลงเล็กน้อย
“ไปกันเถอะ ข้าจะพาพวกเจ้าไปพักผ่อนก่อน” ชายหนุ่มเดินออกจากโรงน้ำชาอย่างโซเซและนำทางหญิงสาวทั้งสอง
ระหว่างทางชิงหว่านได้สอบถามชื่อของชายผู้นั้น
ชา
