ามารถกางปีกโผบินเหนือท้องนภา และกลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือคนทั้งปวง ข้ายอมที่จะเป็นคนเลือดเย็น”
“ข้ากับเจ้าไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน” ชิงหว่านส่ายหัวอย่างผิดหวัง
“เก็บหัวใจอันบริสุทธิ์ของเจ้าไว้ซะ” ซู่ซินพูดอย่างรังเกียจ “คนอย่างเจ้าไม่เหมาะกับการฝึกฝนเลย! หากตอนนี้เจ้าแสร้งทำเป็นคนดี ข้าคงจะชื่นชมเจ้าสักหน่อย”
สีหน้าของชิงหว่านสงบลง “หึ! หลักการแตกต่างมิอาจร่วมเดินทาง” หลังจากพูดจบ นางได้หันกลับมาอีกครั้งเพื่อจะช่วยเจียงหลี
ซู่ซินหัวเราะเยาะ “ข้าพูดมากถึงเพียงนี้ ทางนั้นคงจะใกล้เสร็จแล้ว ไม่รู้จริงๆ ว่าภายใต้วิธีการของ
หลิงอวี้เรา นางจะ…หรือไม่”
“เจ้าตั้งใจถ่วงเวลาข้า! ”
“จะเกิดอะไร”
ในเวลาเดียวกับที่เสียงของชิงหว่านเอ่ยถามด้วยความโมโห ก็มีเสียงเนือยๆ และยั่วยวนดังขึ้นเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เสียงนี้ปรากฏขึ้น ใบหน้าที่หยอกเย้าของซู่ซินได้เปลี่ยนไป ใบหน้าที่หยิ่งผยองก็มืดมนลงทันทีและดวงตาก็ดำมืดลง
ตรงกันข้ามกับนาง ชิงหว่านยิ้มอย่างตื่นเต้นและวิ่งเข้าไปหาผู้มาเยือน “เจียงหลี เจ้าไม่เป็นอะไร ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน! ”
หลังจากนั้น นางก็กล่าวขอโทษอีกครั้ง “ข้าขอโทษที่ทิ้งเจ้าไว้คนเดียว”
เจียงหลีไม่ได้เพิ่งมาถึง แต่มาสักพักแล้วเพียงแค่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดและฟังการสนทนาระหว่างพวกเขาทั้งสอง เมื่อเห็นการแสดงออกของชิงหว่าน ตอนนี้นางก็เห็นด้วยกับคำพูดของซู่ซิน ชิงหว่านไม่เหมาะกับการฝึกฝนจริงๆ
