ายขนาดนั้น คนในสำนักน้อยลงก็ค่อยเปิดรับสมัครอีกก็ได้”
“…” กฎโหดร้ายเช่นนี้เชียวหรือ เจียงหลีนิ่งขรึม
นางไม่เคยเป็นฆาตกร นางฆ่าคนที่ต้องการฆ่า ถ้าไม่ตายเพราะคิดจะฆ่านางก่อนหรือหาเรื่องนางครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ก็เพราะรนหาที่ตายเอง
แน่นอนว่าในถ้ำสวรรค์แห่งนี้ จากคำบอกเล่าของชิงหว่านว่ามันเป็นสถานที่ที่มีไว้เพื่อสังหารเท่านั้น ทุกคนต้องฆ่าตามสัญลักษณ์เอาเพื่อชีวิตรอด ไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่ก็ตาม ไม่ว่าจะมีความเกลียดชังหรือไม่ เมื่อเข้ามาแล้วก็เป็นเพียงเหยื่อของศัตรู
“แล้วพวกเราสามคน…” เจียงหลีเอ่ยถาม
ชิงหว่านฝืนยิ้ม “ยังดีที่ถ้ำสวรรค์มีกฎข้อหนึ่ง คนสำนักเดียวกันห้ามฆ่ากัน มิฉะนั้นจะถูกลบล้างไปตามกฎ”
เจียงหลีกระตุกคิ้ว นี่มันกฎบ้าบอคอแตกอะไรอีกล่ะเนี่ย ในเมื่อต้องฆ่าทุกคนแล้วทำไมถึงฆ่าคนสำนักเดียวกันไม่ได้
“อย่างไรก็ตามการต่อสู้กับคนสำนักเดียวกันไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของกลุ่มอำนาจต่างๆ ที่จะเข้าไปในถ้ำสวรรค์” เมื่อเห็นความสงสัยในดวงตาของเจียงหลี ชิงหว่านจึงอธิบายอีกประโยค
เจียงหลีนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่
เมื่อเห็นว่าการสนทนาระหว่างทั้งสองหยุดลงซู่ซินซึ่งนั่งอยู่คนเดียวในอีกด้านหนึ่งก็หัวเราะเยาะและพูดติดตลกว่า “แม้คนสำนักเดียวกันจะไม่ลงมือ แต่คนที่ไร้ความสามารถก็จะตายในนั้น ต่อให้โชคดีออกมาได้ อย่าลืมสิ ท่านประมุขบอกว่าคนที่ฆ่าได้น้อยที่สุดจะถูกกำจัดก่อน”
เจ
