ใบหน้าน่ารักน่าชังของเจ้าเปี๊ยกขมวดคิ้วมุ่น
ใบหน้าของสองคนนั้น คนหนึ่งอ้วนคนหนึ่งผอมแต่กลับทำให้น่ารังเกียจเช่นเดียวกันก็เพราะว่า…มันน่าเกลียดมาก!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่ทำหน้าตากวนนั้น…น่ารังเกียจมาก
“โอ้โห ช่างเหมือนลูกชิ้นเสียจริง จับมันขึ้นมาเอาไปเอาอกเอาใจศิษย์พี่น้องหญิงเล่น” คนที่มีใบหน้าอวบอ้วนเผยให้เห็นสีหน้าน่าอนาถ
ปากบอกว่าเป็นการเอาใจศิษย์พี่ศิษย์น้องสาวๆ แต่ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังการทำเช่นนี้นี้มีจุดประสงค์อะไรแอบแฝงกันเล่า
“ถูกต้อง! สาวๆ ชอบเจ้าขนฟูเช่นนี้เป็นธรรมดา ถ้าจับมันกลับไป ไม่แน่อาจจะได้รับรอยยิ้มจากสาวงามก็ได้” ชายร่างผอมพูดพร้อมยื่นมือออกไปแล้วจับเจ้าเปี๊ยกไป
แสงเย็นสีฟ้าจาง ๆ สามดวงกะพริบวูบไหว
“อ๊ะ” ชายร่างผอมส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดชักมือหดกลับราวกับถูกกระแสไฟ เขากุมมือที่สั่นเทาด้วยมืออีกข้างหนึ่งและที่หลังมือของเขายังมีบาดแผลที่ลึกถึงกระดูกอีกสามแผล เลือดก็ทำให้มือของเขาเปื้อนสีแดงทันที ใบหน้าของเขาเป็นสีเขียวจ้องด้วยแววตาที่ดุร้ายแล้วเอ่ยขึ้น “ไอ้เดรัจฉานนี่สมควรตาย!”
ดวงตาของเจ้าเปี๊ยกเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ถ้ามันไม่ได้เพิ่งเกิดมาไม่นาน เมื่อครู่นี้มันอาจจะเอาชีวิตผู้ชายคนนั้นไปแล้ว!
“อ๊ากก! ศิษย์พี่ มือของเจ้า!” ชายร่างท้วมร้องด้วยความตกใจ ใบหน้าอ้วนมองไปที่เจ้าเปี๊ยกอย่างดุร้ายและมีคลื่นพลังวิญญาณเคลื่อนไหวอยู่ข้างหลังเขา “เดรัจฉานน้อย ในเมื่อเจ้ากล้า
