หลีสำรวจวิหารครู่หนึ่งก่อนจะวางเจ้าเปี๊ยกที่กำลังหลับใหลเอาไว้บนเตียงแล้วถอนหายใจดังเฮือก “หลิวหลี สงสัยช่วงนี้เราคงต้องอยู่ที่นี่กันไปก่อน แต่ก็ดีเหมือนกัน ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ได้เข้าใจซีฮวงไปซะทุกเรื่อง ใช้เวลาตอนอยู่ที่นี่เพื่อหาเบาะแสถามให้แน่ชัดไปเลยว่าเมืองฮวงเสินอยู่แห่งหนใด จากนั้นเราค่อยหาโอกาสออกไปจากที่นี่กัน”
เจียงหลีคุกเข่าข้างเตียงมือข้างหนึ่งเท้าคางตนเองเอาไว้แล้วมองเจ้าก้อนขนนอนหลับอุตุ
ขนของมันแน่นฟูขึ้นมากและดูปุกปุยอย่างเห็นได้ชัด พอมันขดตัวม้วนดูแล้วน่ารักชะมัดเลย ในขณะที่นอนหลับหางเล็กๆ ของมันนั้นกระดิกเป็นครั้งคราวทำให้มุมปากของเจียงหลียกยิ้ม
“เจ้านี่นะ ช่วงนี้เอาแต่นอนกินบ้านกินเมือง” เจียงหลีเอ่ยเสียงเบาแล้วแตะปลายนิ้วไปที่จมูกสีชมพูของมันเบาๆ
“ธิดาสวรรค์”
มีเสียงหนึ่งดังลอดมาจากด้านนอกประตู
เจียงหลีพลันเปลี่ยนอารมณ์ เดิมทีใบหน้าแต้มด้วยรอยยิ้มแต่พลันเปลี่ยนเป็นสีหน้าไร้อารมณ์
นางทอดสายตามองเจ้าก้อนขนเพื่อดูว่าเสียงที่ดังมาจากด้านนอกประตูไม่ได้ทำให้มันตื่น นางถึงได้ลุกขึ้นเดินไปที่ประตู
เมื่อเปิดประตูเจียงหลีก็เห็นสาวใช้ยืนอยู่ด้านนอก
ในขณะเดียวกันนางก็สังเกตเห็นว่านอกประตูอีกสองบานก็มีสาวใช้ยืนเฝ้าอยู่
“ธิดาสวรรค์ ท่านประมุขเชิญท่านไปพบเจ้าค่ะ”
ทั้งสามสาวใช้พูดประโยคเดียวกัน
และในขณะเดียวกันเจียงหลีก็รู้สึกถึงสายตาที่มองมาจากด้านข้างซ้ายขวา
“เดินนำไปสิ” ซู่ซิ
