มากที่สุดและยังคงผูกพันอยู่ในความฝันของนาง เมื่อนางขึ้นมาก็ตระหนักว่าฉากที่เหมือนจริงยังคงเป็นเพียงแค่ความฝันของนาง
เช้าวันใหม่ เจียงหลีทำการสำรวจเกาะเล็กนี่อีกครั้ง
เมื่อใกล้คล้อยบ่าย นางก็ไล่เจ้าก้อนไปอีก คราวนี้เจ้าก้อนไม่ดื้ออีก เพียงแต่มองนางครู่หนึ่งก่อนจะหันหลังเข้าไปในโพรงหญ้า
“…” เจียงหลีชะงักค้างมองเงาหลังของมันที่หายไป ก่อนที่นางจะตะโกนออกไป “เจ้าตัวเล็กนี่ใจดำจริงๆ ให้ข้าเลี้ยงดูตั้งสองวัน เมื่อวานยังไม่ยอมไป พอมาวันนี้กลับยอมจากไปง่ายๆ เสียอย่างนั้น”
เมื่อพูดจบ นางก็หันหลังเดินไปอีกทางอย่างสง่าผ่าเผย
ค่ำคืนนี้นางนอนไม่หลับกระสับกระส่ายแล้วก็ไม่ฝันอีกแต่กลับนอนหลับไม่ลง เมื่อนางลืมตาขึ้นในเวลารุ่งสาง เมื่อมองปากถ้ำที่เต็มไปด้วยแสงแดดก็รู้สึกใจหาย
เจียงหลีฝืนตื่นขึ้นมาแล้วเดินออกไปนอกถ้ำ เมื่อเจ้าก้อนขนที่เฝ้าอยู่นอกถ้ำก็ถึงกับผงะ
“เจ้ายังไม่ไปอีกหรือ” นางนั่งยองๆ หน้าเจ้าสัตว์ร้ายตัวน้อยที่ย้อนกลับมาด้วยความประหลาดใจ ไม่รู้เพราะเหตุใดนางถึงดีใจมากที่เจ้าก้อนขนมาปรากฏตัวอีกครั้ง
ราวกับว่าส่วนที่ขาดหายในใจกลับคืนมา
“เจ้าจะตามติดข้าไปใช่หรือไม่” เจียงหลียิ้มตาหยีแล้วอุ้มมันลุกขึ้นยืน
ด้วยการกระทำเยี่ยงนี้จึงทำให้อุ้งเท้าหน้าขนยาวสีชมพูและอ่อนโยนของเจ้าก้อนขนสัมผัสกับความอุดมสมบูรณ์และภูเขาอันน่าภาคภูมิใจของนางพอดิบพอดี
สัมผัสใต้กรงเล็บของมันทำให้เจ้าสัตว์ร้ายตัวน้อยตกใจและ
