ป ฉากแห่งความน่าอับอายในความฝันยังคงอยู่ในหัวของนาง
ความร้อนที่แผ่ออกมาจากผิวหนังทำให้นางเอื้อมมือขึ้นมาตบแก้มเบาๆ ด้วยความเขินอาย ปากก็บ่นพึมพำ “สมควรตาย! ข้าคงคิดถึงเขามากไปใช่หรือไม่ คิดไม่ถึงว่าจะฝันเช่นนี้ได้!”
นางยังคงมีจิตใจว้าวุ่นเพราะเหตุการณ์ในความฝัน ในขณะที่กำลังสับสนเจียงหลีก็ไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าเจ้าก้อนขนที่นอนกอดตลอดทั้งคืนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ
ดวงตาลูกแก้วใสคู่นั้นซุกซ่อนไปด้วยความขบขัน
หลังจากได้ยินเจียงหลีบ่นพึมพำมันยังแสดงสีหน้าเจ้าเล่ห์ซึ่งไม่สอดคล้องกับภาพลักษณ์น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเมื่อก่อนหน้านี้
“ฟ้าสว่างแล้ว!” อารมณ์ของเจียงหลีค่อยๆ สงบลงอีกครั้ง นางมองกองไฟที่วอดแล้วและปากถ้ำที่มีแสงสว่างลอดผ่านเข้ามา
นางอุ้มเจ้าก้อนลุกขึ้นเดินออกไปยังปากถ้ำ
ในขณะที่กำลังเดินออกมาก็ถูกแสงสว่างจากข้างนอกแยงลูกกะตาจนตาหยี นางจึงยกมือป้องหน้าผากบังแสง รอจนกว่าจะปรับตัวได้จึงค่อยเอามือลง “อืม วันนี้อากาศไม่เลวเลย”
กุกกัก!
เสียงร้องแปลกๆ ดังขึ้นระหว่างหนึ่งคนหนึ่งสัตว์
เจ้าสัตว์ร้ายตัวน้อยในอ้อมแขนของนางหันหน้ามามองนางด้วยดวงตากลมโตอย่างไร้เดียงสา
เมื่อรู้สึกตัวว่าถูกเจ้าเปี๊ยกนี่จ้องอยู่ เจียงหลีจึงแกล้งกระแอมไอ ยิ้มตาหยีมองมันแล้วยกมือขึ้นตบหน้าผากมันเบาๆ “หิวแล้วล่ะสิใช่ไหม ป่ะ เดี๋ยวพี่สาวจะพาเจ้าไปหาอะไรกิน”
หลังจากพูดจบนางก็อุ้มเจ้าก้อนขนกลับไปที่ถ้ำอีกครั้งและแบ่งผลไม้
