เจ้าก้อนที่โดนนางดีดเหม่งเอาคืนอย่างรุนแรงก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ราวกับว่ายินยอมให้ถูกดุด่าทุบตี
ท่าทางของมันทำให้เจียงหลีรู้สึกมันเขี้ยว นางส่ายหน้า “เจ้ากัดข้า ทำไมกลายเป็นเจ้าดูน่าสงสาร ทำท่าเหมือนข้ารังแกเจ้าอย่างนั้นแหละ”
ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ได้รับปฏิกิริยาตอบโตจากเจ้าสัตว์ร้ายตัวน้อยอยู่ดี
เจ้าก้อนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของนางอย่างสบายใจเฉิบ มันถูกนางโอบกอดเอาไว้และหลับตาเพื่อสั่งสมพลัง ท่าทางราวกับราชาแห่งสวรรค์
“…” เจียงหลีหมดคำจะพูด
จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจผิดหรือเปล่าที่เป็นฝ่ายอุ้มเจ้าเปี๊ยกติดสอยห้อยตามมาด้วย
เฮ้อ!
ตอนแรกนางเพียงแค่หลงใหลในความน่ารักของมัน
เหอะๆ!
แน่นอน ปฏิเสธไม่ได้ว่าเจ้าเปี๊ยกนี่มันช่างน่ารักน่าเอ็นดู ใครพบเห็นก็ยากที่จะถอนสายตาออกจากมัน แล้วก็โดนท่าทางของมันตกได้ง่ายมาก
เพียงแต่ว่า…
“นี่ เจ้าเปี๊ยก ตกลงเจ้าเป็นสัตว์อะไรกันแน่” เจียงหลียกนิ้วช้อนคางมันขึ้นมาแล้วสำรวจใบหน้าของมันอย่างละเอียดเพื่อยืนยันว่าตัวเองไม่ได้รู้จักสัตว์ประเภทนี้
แต่ว่ายิ่งมองนางก็ยิ่งรู้สึกว่าเจ้าเปี๊ยกนี่น่ารักน่าชังมาก
“เจ้าน่ารักจังเลย!” เจียงหลีอดไม่ได้ จูบที่หน้าผากของสัตว์ร้ายตัวน้อยราวกับถูกจุดน่ารักทิ่มแทงไปที่ในหัวใจของนาง
จุมพิตกะทันหันทำให้เจ้าก้อนขนเบิกตาโตอีกครั้ง ดวงตาที่เหมือนกับเซ่าตี้ไม่มีผิดเพี้ยนจ้องมองนาง จดจำภาพที่นางมีความสุขเอาไว้ในส่วนลึกของดวงตา
“มอง
