จึงหันกลับมาอย่างไม่เต็มใจและตะโกนว่า “หลิวหลี”
เจ้าเปี๊ยกที่กำลังโจมตีต่อไปหยุดกะทันหันหลังจากได้ยินคำเรียกนี้ มันยืนอยู่ต่อหน้าเจียงหลีโดยหันหลังให้กับนาง และสายตาเฉียบคมจ้องไปที่คนตรงหน้า
เจียงหลีหันข้างและนั่งลงในท่าที่สบายมากขึ้นโดยยังคงถือผลึกหินวิญญาณไว้ในมือของนางอย่างแน่นหนา และดูดซับพลังวิญญาณที่อยู่ในนั้นอย่างรวดเร็ว นางพิงซากเสาหินหักพัง แสดงท่าทางเกียจคร้านมองคนที่ลอบโจมตีนางด้วยรอยยิ้ม “ไม่เจอกันนานเลยนะ ชิงหว่าน”
คนที่ต้องการฆ่านางคือชิงหว่านเองน่ะหรือ
คิดไม่ถึงจริงๆ!
ในรอยยิ้มของเจียงหลีดูไม่ออกว่ายินดีหรือยินร้าย ระหว่างนางกับชิงหว่านไม่ได้เรียกว่าเป็นสหาย ก่อนหน้านี้ที่เคยยื่นมือช่วยเหลือนาง ประการแรกนางไม่ได้สนใจในตำแหน่งธิดาสวรรค์นี้ ประการที่สองนางหมั่นไส้ซู่ซิน ประการที่สามนางช่วยโดยไม่หวังผลตอบแทน
ดังนั้นที่ชิงหว่านต้องการฆ่านาง เจียงหลีจึงไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือโกรธที่ถูกหักหลัง
เพราะนางไม่เคยสนใจคนผู้นี้ตั้งแต่แรก เช่นนั้นพฤติกรรมของนางจะทำให้อารมณ์ตัวเองแปรปรวนได้อย่างไร
“ทำไมเจ้าถึงไม่ตาย” ชิงหว่านกุมข้อมือข้างที่ถูกเจ้าเปี๊ยกข่วนจนบาดเจ็บมีเลือดไหลอาบแดงไป
