“ฆ่าข้าให้ตายเยี่ยงสุนัขอย่างนั้นหรือ” ประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงหัวเราะ เสียงหัวเราะของเขาช่างเยือกเย็นเสียดเข้าไปถึงกระดูก
“ชิ่งชิ่ง!” ลู่เสวียนที่ยืนอยู่ข้างเจียงหลีเมื่อเห็นเหวินเหรินชิ่งชิ่งก็ตะโกนเรียกด้วยความตื่นตระหนก
เหวินเหรินชิ่งชิ่งมองลู่เสวียนด้วยขอบตาอันร้อนผ่าวแล้วฝืนยิ้มตอบกลับไป “ข้าไม่เป็นไร เจ้าทึ่ม”
“พี่ใหญ่ ข้าจะถ่วงเขาเอาไว้ ท่านช่วยลู่เสวียนพาเหวินเหรินชิ่งชิ่งออกไปก่อน” เจียงหลีกระซิบกับเจียงเฮ่า
เจียงเฮ่าปราดตามองประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงแล้วส่ายหน้า “ข้าเอง เจ้าพาพวกเขาไปเถิด”
เจียงหลีเอ่ยค้าน “ไม่ ข้าจะต้องฆ่าเขาด้วยน้ำมือของข้าเอง!”
เจียงเฮ่าหรี่ตาแล้วเหลือบมองแววตาของประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงอีกครั้งซึ่งนัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยแววอาฆาตเสียแล้ว เขารู้แค่ว่าผู้ที่ทำให้น้องสาวของเขาโกรธแค้นจะต้องเคยรังแกน้องสาวของเขาเป็นแน่
อย่างไรก็ตามเขามิอาจต่อต้านคำพูดของเจียงหลีได้ จึงทำได้เพียงเอ่ยถาม “มีความหวังว่าจะสำเร็จหรือไม่”
เจียงหลีพยักหน้าแน่นอน ครั้งเมื่อนางประทับฝ่ามือพลังปีศาจใส่ร่างของมู่เหยี่ยนฉือ นางยังเก็บพลังเอาไว้ในตอนท้าย เพราะนางไม่ได้มีเจตนาฆ่ามู่เหยี่ยนฉือ แต่สำหรับปร
