ผละออกจากกันทันที เหวินเหรินชิ่งชิ่งเช็ดน้ำตาแล้วยืนขึ้น จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด “เพราะข้าเป็นตัวถ่วง”
“เกี่ยวอะไรกับเจ้า มันเป็นเพราะความชั่วช้าสามานย์ของคนพวกนี้ต่างหากเล่า” ลู่เสวียนพูดด้วยน้ำเสียงข้นแค้น
“ไป ออกไปจากที่นี่ แล้วไปหาที่ๆ ปลอดภัยซะ” เจียงเฮ่าพูดจบก็หันหลังและนำพวกเขาให้หลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่อยู่ด้านหน้าคลำทางออกไปยังด้านหลัง
เป็นไปไม่ได้ที่จะออกจากสำนักพรตเสวียนหมิงก่อน เจียงเฮ่าคิดพาสองคนนี้ไปส่งยังสถานที่ปลอดภัยกว่านี้แล้วค่อยกลับมาช่วยเจียงหลี
ประมุขสำนักคนนั้นเป็นถึงหลิงหวัง ให้เจียงหลีต่อสู้เพียงลำพังนั้นเขามิอาจวางใจได้
และในขณะนั้นเจียงหลีกับประมุขสำนักได้ลงมือต่อสู้แล้ว
วรยุทธ์ของประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงช่างร้ายกาจ ทุกครั้งที่เขาจิกกรงเล็บมักจะนำพาสายลมทมิฬพัดเข้ามาราวกับเสียงร้องโหยหวนของเหล่าวิญญาณร้ายและเสียงหอนของหมาป่า
วิญญาณยุทธ์ที่เขาปลดปล่อยออกมาจากข้างหลังกลับไม่ใช่แสงสีทองธรรมดาแต่เป็นสีทองเข้ม ซึ่งมันแปลกประหลาดมาก
วิญญาณยุทธ์ทั้งห้าปรากฏขึ้นพร้อมกันซึ่งมันสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับเจียงหลี
นางหลบไปข้างหลังเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีแล้วปลดปล่อยวิญญ
