งตื่นตระหนกในใจ แล้วตะลีตะลานพูดขึ้น “นางเคยอยู่ที่นี่!”
“ฉลาดจริงๆ แต่พวกเจ้ามาสายไปเสียแล้ว นางตายไปแล้ว” ประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงหัวเราะอย่างชั่วร้าย
เจียงหลีตายแล้วอย่างนั้นหรือ
เหวินเหรินชิ่งชิ่งเบิกตาโตอย่างยากที่จะเชื่อ
“ใครบอกว่าข้าตายไปแล้ว!” เมื่อสิ้นเสียงคำนี้ก็มีคนถีบประตูใหญ่ที่ปิดแน่นสนิทให้เปิดออก นึกอยากขอบคุณงานอดิเรกของประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงเสียจริง ตอนทำเรื่องอะไรต่อมิอะไรไม่ชอบให้มีคนมายืนเฝ้าประตู มิฉะนั้นพวกนางคงต้องเปลืองแรงตอนเข้ามาแน่ๆ
“เจียงหลี!”
เมื่อได้ยินสุรเสียงนี้ เหวินเหรินชิ่งชิ่งก็ใจชื้นขึ้นมา
ประมุขสำนักพรตหันขวับไปมองนางปีศาจที่ก้าวข้ามธรณีประตูตำหนักเข้ามา ดวงตาฉายแววอาฆาตแค้น “เจ้ายังไม่ตาย!”
เจียงหลียกยิ้มเย็นมุมปาก “ข้าจะเชือดเจ้าให้ตายเยี่ยงสุนัข วันนี้ข้าจะเอาชีวิตสุนัขของเจ้า!”
