งสิงอวิ๋น เจียงเฮ่า ลู่เสวียนและเหวินเหรินชิ่งชิ่ง
เหวินเหรินชิ่งชิ่งถูกคนจับตัวไปอย่างนั้นหรือ
พอนึกถึงไอ้ประมุขสำนักตัณหากลับนั่น แม้นางจะตัดไอ้จ้อนของเขาโยนให้เป็ดกินไปแล้ว ใครจะรู้ว่าเขาจะมีความคิดวิปริตมาทรมานผู้คนหรือไม่ พอคิดถึงตรงนี้นางก็นั่งไม่ติดเก้าอี้เสียแล้ว
“ข้าต้องไปสำนักพรตเสวียนหมิง” นางลุกยืนขึ้นจะออกไปนอกประตู
“เจ้ารอเดี๋ยว” กงเสวี่ยฮวาห้ามนาง “ตอนนี้ยังมิรู้ว่าสถานการณ์เป็นเช่นไร เจ้าจะไปอย่างไร”
“ข้ารอไม่ไหวแล้ว พวกเขาไม่รู้เรื่องสถานการณ์ภายใน ให้พวกเขาดาหน้าไปเองมีหวังไม่ได้ผุดได้เกิดแน่ๆ” เจียงหลีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
“ประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงเป็นถึงหลิงหวังระดับสามเชียวนะ” กงเสวี่ยฮวาเอ่ยเตือนสติ
“เช่นนั้นแล้วอย่างไร” แววตาของเจียงหลียิ่งเปล่งประกายมากขึ้น
นางผลักกงเสวี่ยฮวาเดินออกนอกประตูไป มู่ชิงเหยียนรีบเดินตามหลัง
กงเสวี่ยฮวารีบตามหลังไป “ถ้าเช่นนั้นต้องวางแผนสักหน่อยสิ”
เจียงหลีเอ่ยตอบโดยไม่หันหลังกลับ “ไม่มีอะไรที่ต้องวางแผน ข้ามีเพียงสองเรื่อง ช่วยคนกับฆ่าคน!”
กงเสวี่ยฮวาถอนหายใจมองเงาหลังที่ตั้งตรงของเจียงหลีแล้วลอบพูดในใจ เลิศ!
เขาส่ายหน้าไร้รอยยิ้
