“หลีเอ๋อร์ คิดถึงข้าหรือ” มือของเซ่าตี้ลูบไปที่ผมอันเงางามของนาง พูดกระซิบข้างหูนางอย่างอ่อนโยน
เสียงของเขาเหมือนกับมีมนต์เสน่ห์ที่ทำให้พยักหน้ายินยอมทำตามคำสั่ง
เจียงหลีก็เช่นกัน เดิมทีนางก็คิดถึงเขามากอยู่แล้ว
“เมื่อใดเจ้าถึงจะสามารถกลับมาอยู่เคียงข้างข้าได้” เจียงหลีพูดอย่างขมขื่น
ข้าก็อยู่เคียงข้างเจ้ามาตลอด เซ่าตี้พูดในใจ ใบหน้าอันหล่อเหลาที่เคร่งขรึมได้เผยรอยยิ้มเล็กน้อย แล้วปลอบโยนหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอด “ใกล้แล้ว อดทนรอข้าอีกหน่อยนะ”
“อืม” เจียงหลีตอบ
นางเงยหน้าขึ้นจากในอ้อมกอดของเขา แล้วจ้องมองหน้าเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ เหมือนว่าจะวิเคราะห์โฉมหน้าของเขาอย่างละเอียดอย่างไรอย่างนั้น
“มองอะไร” เซ่าตี้เลิกคิ้ว
“มองเจ้าน่ะสิ” เจียงหลีตอบอย่างตรงไปตรงมา
เซ่าตี้ยิ้ม เหมือนว่าเขาพอใจกับความรู้สึกที่นางมีต่อเขามาก เขาจูงมือนางไปที่เตียง แล้วนั่งลงบนเตียงด้วยกัน “หลีเอ๋อร์ ตอนที่ข้าไม่ได้อยู่เคียงข้างเจ้า มีชายหนุ่มเข้าหาเจ้าด้วยเจตนาที่ไม่ดีหรือไม่”
“เจตนาไม่ดีหรือ” เจียงหลีคิดดูอย่างละเอียด ดูจากหน้าแล้วเหมือนว่าไม่มี
ดังนั้น นางส่ายหัวอย่างจริงใจ “ไม่มี”
“ไม่มีจริงๆ รึ” ดวงตาที่แวววาวคู่นั้นมืดม
