ยงหลีกะพริบตาอย่างใสซื่อ
“เช่นนั้นก็ห้ามพูด” เซ่าตี้พูดอย่างดื้อดึง ชายคนหนึ่งถูกคนของตัวเองชมว่ารูปงามทั้งวัน ฟังดูแล้วก็แปลกๆ
แต่ว่าเจียงหลีไม่รู้ว่าในใจเขาคิดอย่างไร ขมวดคิ้วถามว่า “ทำไมล่ะ”
“ก็ไม่ทำไมหรอก อย่าดื้อ” เซ่าตี้พูด
เจียงหลียิ้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ “ถ้าข้าไม่ดื้อ แล้วจะได้อะไร”
นางยิ้มเหมือนกับแมวน้อยจอมโลภมาก
เซ่าตี้ถาม “เจ้าอยากได้อะไร”
“อยากได้” แววตาของหญิงสาวที่งดงามเผยความเจ้าเล่ห์ออกมา นางดึงเขาเข้ามาใกล้อย่างแรง ริมฝีปากแดงๆ ที่น่าดึงดูดประกบเข้าที่ริมฝีปากของเขา “การดูแลอย่างดีจากเจ้า…”
แรงดึงดูดของริมฝีปาก ทำให้แววตาของเซ่าตี้มืดมัวลงอย่างรวดเร็ว
ภรรยาของเขากำลังยั่วยวนเขา เขาต้องอดทนในความฝันหรือไม่ “หลีเอ๋อร์ เจ้าเป็นคนเริ่มก่อนเองนะ” เขายังพูดเตือนขึ้นมาประโยคหนึ่ง
ดวงตาของเจียงหลีเลื่อนผ่านริมฝีปากของเขา เรียวปากที่ส่งกลิ่นหอมเต็มไปด้วยความดึงดูด “ใช่แล้ว ข้าเป็นคนเริ่มก่อน แต่ว่าข้ายินยอมรับความเจ็บปวด”
หัวใจของเซ่าตี้เหมือนกับถูกบีบคั้นอย่างหนัก
คำพูดของเจียงหลีทำให้ทั้งกายและใจของเขาเร่าร้อนไปหมด
เขาโน้มตัวลงมาจับริมฝีปากที่เหมือนกับดอกฝิ่นของนางอย่างแม่
