ใบหน้าของกงเสวี่ยฮวาหมองลงและกล่าวอย่างรู้สึกผิด “มีตรงไหนที่วังเทียนอู่กงของข้าทำให้เจ้าไม่พอใจหรือ ทำไมเจ้าถึงรังเกียจเช่นนี้”
“ไม่ใช่รังเกียจ แต่ข้ามีที่ที่ต้องไป” เจียงหลีหัวเราะและส่ายหน้า
ถ้าไม่มีกลุ่มอำนาจฮวงเสิน นางอาจเห็นแก่กงเสวี่ยฮวา ไปเที่ยวดูวังเทียนอู่กงแต่นางสัญญาว่าจะเข้าร่วมกับฮวงเสินแล้วนางจะกลับคำได้อย่างไร
“เจ้าตั้งมั่นแน่วแน่แล้วที่จะไปที่ฮวงเสิน” กงเสวี่ยฮวาพูดอย่างจนปัญญา
เจียงหลีพยักหน้า
กงเสวี่ยฮวาถอนหายใจแล้ว “ก็ได้ อย่างไรก็ตาม เป็นการเดินทางที่ยาวไกล เจ้ายังไม่รู้อะไรเลย ข้าว่าข้าควรจะไปกับเจ้า”
“เจ้าจะไปกับข้า?” เจียงหลีมองเขาด้วยความประหลาดใจ
กงเสวี่ยฮวาเชิดคอขึ้น “แน่นอน ทำไม เจ้ารังเกียจข้ารึ”
“ฮ่าๆ ไม่กล้า” เจียงหลีเยาะเย้ย
“ไปกันเถอะ ไปหาโรงเตี๊ยมพักผ่อนกันสักคืน แล้วค่อยออกเดินทางพรุ่งนี้” กงเสวี่ยฮวากล่าว
เจียงหลีรู้สึกประหลาดใจพร้อมยืนยันกับเขา “เจ้าแน่ใจจะไปฮวงเสินกับข้าจริงๆ หรือ”
กงเสวี่ยฮวาพูดอย่างเฉยชา “อย่างไรก็ตาม ข้าก็มาเพื่อเที่ยวเล่น จะไปที่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ”
คำอธิบายนี้…ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร
เจียงหลีเหลือบมองกงเสวี่ยฮวาด้วยความสงสัย แต่เจ้าตัว
