ยเกินไปจริงๆ
แม้กระทั่งตอนนี้ นางก็ยังไม่รู้ว่าเหตุใดนางถึงได้เข้าไปในกำแพงอวิ๋นเมิ่งได้ และเหตุใดถึงได้มีความรู้สึกเช่นนี้ ดูเหมือน ทุกสิ่งที่นางต้องการล้วนจะปรากฏอยู่ตรงหน้านางทั้งหมด
นอกกำแพงอวิ๋นเมิ่ง บนต้นไม้ที่เป็นพุ่มสีเขียวชอุ่มโบราณที่ไหนสักแห่ง มีสัตว์ขนยาวนั่งอยู่ ดวงตาสีใสของมันมองไปยังทางกำแพงอวิ๋นเมิ่ง เงียบไม่พูดอะไร ขอแค่หลีเอ๋อร์ของเขา มีความสุขก็พอแล้ว
…
บนแท่นของกำแพงอวิ๋นเมิ่ง ห่างจากวันที่คนอื่นถูกดูดเข้าไปแล้วเป็นเวลาหนึ่งวัน
เฟิ่งเทียนหมดความอดทนมากขึ้นเรื่อยๆ สายตาที่จ้องมองกำแพงอวิ๋นเมิ่งนั้นเต็มไปด้วยความโกรธ
ทันใดนั้นเอง เงาบนกำแพงแตกหักที่ราวกับกระจกนั้นก็สั่นไหว มีคนคนหนึ่งเหมือนถูกผลักออกมา และยืนอย่างไม่มั่นคง
คนที่ปรากฏออกมา ทำให้เหล่าลูกศิษย์จากเขาเฟิ่งอู่ซานตาเบิกกว้าง
ในระยะเวลาไล่เลี่ย มีคนถูกผลักออกมาจากกำแพงเยอะขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความระลึกถึงและความเสียดาย
ผู้คนเหล่านั้นที่ถูกดูดเข้าไปก็ค่อยๆ ถูกผลักออกมายังแท่นเหมือนเดิม
คนที่ออกมาคนสุดท้ายคือมู่ชิงเหยียนและกงเสวี่ยฮวา
มู่ชิงเหยียนยังไม่ทันยืนนิ่ง ก็มีฝ่ามือที่ผสมกับพลังวิญญา
