อย่างไรก็ตาม ผู้คนบนแท่นได้รับการเตือนจากกงเสวี่ยฮวาแล้วและแต่ละคนก็ตื่นขึ้นนั่งขัดสมาธิและกลับเข้าสู่สมาธิอีกครั้ง เช่นเดียวกับมู่ชิงเหยียน หลังจากกงเสวี่ยฮวาพูดจบ นางก็ระงับการแสดงออกที่ขี้เล่นและนั่งสมาธิอีกครั้ง
แน่นอนว่าเป็นโอกาสสำหรับพวกเขา กับสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นต่อหน้าพวกเขามาก่อน หากคว้าโอกาสนี้ไว้ ไม่แน่พวกเขาก็อาจเข้าไปในกำแพงนี้ได้เช่นเดียวกัน
“เจ้า!” เฟิ่งเทียนโกรธจัด
เฟิ่งเซียนเยาะเย้ย วางแผนที่จะสั่งให้คนรอบข้างจับกงเสวี่ยฮวาไว้
แต่อย่างไรก็ตาม กลับถูกเฟิ่งเทียนคว้าไว้
“ศิษย์พี่ ท่าน…” เฟิ่งเซียนมองเขาอย่างงุนงง
ดวงตาของเฟิ่งเทียนกวาดมองนางอย่างแหลมคมและกระซิบว่า “เจ้าเพิ่งเรียกพวกเขาจากการนั่งสมาธิ ซึ่งถือว่าเป็นข้อห้าม หากเจ้ารบกวนพวกเขาอีกครั้ง แล้วพวกเขารวมกันโจมตีเจ้า ข้าก็ไม่สามารถช่วยเจ้าได้นะ”
“ใครหน้าไหนกล้ารึ!” เฟิ่งเซียนจ้องเขม็ง
เฟิ่งเทียนเยาะเย้ย “ฆ่าเจ้าแล้วพวกเขาก็จากไปทันที ซีฮวงกว้างใหญ่ไพศาล พวกเราเขาเฟิ่งอู่ซานจะหาไปพวกเขาได้เยี่ยงไร”
ใบหน้าของเฟิ่งเซียนเปลี่ยนไป และเสียงของนางก็ผ่อนลง “แล้วจะปล่อยพวกเขาไปเช่นเลยงั้นหรือ”
“ไม่!” เฟิ่งเทียนยิ้มเยาะ “เจ้าส่งคนกลับไปนำคน
