ลีอย่างละเอียด
“ไม่เป็นเทียนเจียวจะมิสามารถมองเห็นได้รึ” เจียงหลีพึมพํา
กงเสวี่ยฮวายิ้มและกล่าวว่า “ข้าก็แค่ได้ยินมา เลยต้องการมาดู”
“นายน้อยอย่างเจ้านั้นคงว่างมากสินะ!” เจียงหลีจงใจหยอกล้อเขา
แต่กงเสวี่ยฮวายกคิ้วขึ้นและพูดอย่างเย่อหยิ่งมีเลศนัยว่า “ใครให้ครอบครัวข้าเป็นถึงกลุ่มอำนาจระดับสูงกันเล่า ใครให้เสด็จพ่อของข้าอายุมากแล้วยังแข็งแรงกัน”
เจียงหลียกมุมปากขึ้น ไม่ปฏิเสธการโอ้อวดของเขา
“ใช่แล้ว เจียงหลี เจ้าคิดดีหรือยัง เจ้าอยากกลับไปที่วังเทียนอู่กงกับข้าหรือไม่” กงเสวี่ยฮวากล่าว
เมื่อเห็นว่าเขาถามเรื่องนี้อีกครั้ง เจียงหลีก็กลอกตาใส่เขาและไม่สนใจ
กงเสวี่ยฮวาไม่ยอมแพ้ “วังเทียนอู่กงของเราดีมาก เจ้าดูข้าก็รู้ เจ้ากลับไปทบทวนให้ดี ไปที่วังเทียนอู่กงกับข้า ข้าสัญญาว่าเจ้าจะไม่เสียใจแน่นอน”
“ไม่ไป” ถูกเขาก่อกวนจนอารมณ์เสีย เจียงหลีตะคอกสองคำอย่างเด็ดขาด
“อย่าเพิ่งปฏิเสธข้าสิถึงอย่างไรตามนายน้อยแห่งวังเทียนอู่กงก็เป็นคนชักชวนเจ้าและข้ายังช่วยเจ้าไว้อีกด้วย เจ้าช่วยให้เกียรติข้า ตามข้าไปดูวังเทียนอู่กงทีเถิด! หลังจากเจ้าไป ข้าสัญญาว่าเจ้าจะต้องตัดสินใจที่จะอยู่ต่อแน่นอน” กงเสวี่ย
