เหมือนวังเทียนอู่กงเป็นบ้านเจ้าอย่างนั้นแหละ ”
ใครจะไปรู้ว่าทันทีที่นางพูดจบ กงเสวี่ยฮวาก็เงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ถูกต้อง! วังเทียนอู่กงเป็นบ้านข้าเอง ข้าเป็นถึงนายน้อยแห่งวังเทียนอู่กงเลยนะ! ”
เอ่อ!
เจียงหลีมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง
ที่แท้ นายน้อยจากกลุ่มอำนาจระดับสูงเป็นเช่นนี้เองหรือ
“นี่ สายตาเจ้าหมายความว่าอย่างไร” กงเสวี่ยฮวาไม่เห็นความตกใจและความอิจฉาในสายตาของเจียงหลีและแสร้งถามอย่างไม่พอใจ
“เจ้าอยากให้ข้ามองเจ้าด้วยสายตาเช่นไรดีล่ะ” เจียงหลีกล่าวอย่างขบขัน
อย่างไรก็ตาม ตัวตนของกงเสวี่ยฮวา…ช่างเป็นเกียรติอย่างสูงยิ่งนัก เมื่อเทียบกับนางที่เป็นจักรพรรดินีจยาเซียนแห่งหนานฮวงแล้ว เกรงว่าคงต้องยอม
ความจริงแล้ว เจียงหลีก็ทราบดีว่าฐานะของเจียงหลีสําหรับผู้คนในซีฮวงแล้วนั้น ไม่สามารถเทียบอะไรได้เลย
อย่างสำนักพรตเสวียนหมิง ประมุขสำนักพรตคนหนึ่งก็เป็นถึงระดับหลิงหวัง หากอยู่ในหนานฮวงก็เหมือนกับคุมท้องฟ้าด้วยมือเดียวอย่างนั้นแหละ
“เอ่อ…” กงเสวี่ยฮวาถูกเจียงหลีป่วนพรางเกาหัว “เจ้ามองข้าด้วยสายตาปกติเถอะ”
“ในเมื่อเจ้าเป็นถึงนายน้อยแห่งวังเทียนอู่กงแล้ว เหตุใดเจ้าถึงได้ไปอยู่ที
