ความกระตือรือร้นของกงเสวี่ยฮวา ทําให้เจียงหลีรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย พวกเขาสนิทกันมากหรือ
แต่กงเสวี่ยฮวากลับโบกมือและกล่าวอย่างมั่นใจว่า “เพราะเจ้าน่าสนใจ”
เอ่อ…
มุมปากของเจียงหลีกระตุก นางบ่นในใจว่า นี่คือเหตุผลบ้าอะไรกันเนี่ย
กงเสวี่ยฮวาถอนหายใจ “เจ้าก็รู้ว่าในฐานะนายน้อย ตำแหน่งที่สูงจนหนาวเหน็บเช่นนั้น หาเพื่อนได้ยากแค่ไหน คนในวังเทียนอู่กงล้วนประจบประแจงข้า ช่างน่าเบื่อเสียจริง แต่เจ้าต่างจากพวกเขา ตอนแรกข้าแค่รู้สึกว่าในเมื่อได้รู้จักกัน หากเจ้าต้องการหาสถานที่ซ่อนกาย ข้าช่วยคนก็ต้องช่วยจนสุด เลยว่าจะพาเจ้ากลับไปยังวังเทียนอู่กงดีกว่า ใครจะไปรู้ว่าเจ้าจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวังเทียนอู่กงคืออะไร และหลังจากรู้ว่าข้าเป็นนายน้อย เจ้าก็ไม่ได้เปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อข้า ซึ่งนั่นหาได้ยากยิ่งนัก”
เหอะๆ
เจียงหลียิ้มอย่างเย็นชา “ข้าขอบพระคุณนายน้อยเป็นอย่างสูงที่ยกย่องข้า ท่านบอกข้ามาเถิดว่าฮวงเสินอยู่ที่ไหน”
“ทําไมเจ้าถึงคิดถึงแต่ฮวงเสินนัก ” กงเสวี่ยฮวากล่าวอย่างไม่พอใจ
เจียงหลีเลิกคิ้วและไม่อธิบาย
กงเสวี่ยฮวาจนปัญญา จึงได้แต่กล่าว “ฮวงเสินนั้นอยู่ทางด้านทิศตะวันออกของซีฮวง ห่างจากที่น
