หารสีทอง ก็เท่ากับว่าต้องฆ่าคนอย่างน้อยห้าร้อยคน แล้วต้องมีทั้งหมดเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าทาง เช่นนี้ก็เท่ากับว่าต้องคร่าชีวิตคนไปสี่ล้านเก้าแสนเก้าหมื่นเก้าพันห้าร้อยคนรึ และหญิงพรหมจรรย์อีกเก้าร้อยเก้าสิบเก้าคน…
“มิน่าล่ะ ถึงเป็นวิชาธรรมกายาสัญลักษณ์สังหาร ไม่กลัวภูตผีตามหลอกหลอนแม้แต่น้อย!” เจียงหลีตะคอกอย่างเย็นชา นางมิรู้ว่าวิชาธรรมกายาของประมุขสำนักพรตเสวียนหมิงฝึกฝนไปถึงขั้นใดแล้ว แต่ก็ไม่ปล่อยให้ความต้องการผดุงธรรมนี้ระเบิดออกมาจนกลับไปให้พวกเขาฆ่าอีกครั้งด้วยเหตุนี้เช่นกัน
กงเสวี่ยฮวาหัวเราะ “เส้นทางของการฝึกฝน หากคิดจะไต่ขึ้นจุดสูงสุด ก็ต้องมีซากกระดูกตามหลัง การฝึกฝนเป็นวิธีที่เทียบกับฟ้าสวรรค์ คิดจะไม่ฆ่าคนนั้น เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน”
เจียงหลีหัวเราะและไม่คิดเรื่องนี้ต่อ การที่นางถามเรื่องสัญลักษณ์สังหารก็เป็นเพียงความอยากรู้ของนางชั่วครู่เท่านั้น
มีเรื่องจริงจังเรื่องหนึ่งที่นางอยากจะถามไถ่จากกงเสวี่ยฮวาจริงๆ
นางสังเกตเห็นว่ากงเสวี่ยฮวาคนนี้ต้นกำเนิดไม่ธรรมดา ดูเหมือนเขาจะรู้ในหลายๆ เรื่อง
“เจ้าเคยได้ยินเรื่องฮวงเสินหรือไม่” เจียงหลีถาม
กงเสวี่ยฮวาตกใจเผยสีหน้าประหลาดใจอ
