่าเจ้าตัวคงได้เดือดดาลคลุ้มคลั่งอีกเป็นแน่!
‘นิกายกระบี่ก็ชั่วช้าพอสมควร’
แต่แล้ว ลวี่หยางก็พบความผิดแผกบางประการ ชาตินี้ต่างจากชาติก่อน เจ้าสำนักแห่งนิกายกระบี่ในเวลานี้คือเจินจวินแห่งมรรคผลโอสถทองคำ และควรจะเข้าสู่การเร้นกายไปแล้ว
หากเช่นนั้น… ผู้ใดเล่าคือผู้ผลักดันให้บรรพชนตระกูลอวิ๋นเวียนว่ายมาถือกำเนิด?
อย่าบอกนะว่าเป็นจ้าววิถี?
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็เริ่มปวดเศียรเวียนเกล้า แม้หุ่นเชิดจะสามารถควบคุมผู้อื่นประหนึ่งหุ่นกระบอก แต่ก็มิอาจค้นลึกถึงความทรงจำโดยตรงได้
‘แล้วยังมีข้อสงสัยอีก…’
ลวี่หยางหาได้ลืมไม่ ณ หนึ่งชาติที่เขาเคยเวียนว่ายไปยังที่โพ้นทะเลโลกบำเพ็ญเพียร ปี้หยาง ในนั้น “วิถีกรรมแห่งมรรคผล” ของเจินเหรินบรรพกาลเคยถูกหงจวี่ใช้ จิตสังหารจากฟ้าดิน ล่อให้ปรากฏออกมา
ครานั้นเขามิได้รู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดแผก
แต่เมื่อตรองย้อนไปบัดนี้ กลับพบว่า ปัญหาใหญ่หลวงนัก!
‘เจินเหรินบรรพกาลคือผู้ภักดีโดยสิ้นเชิงต่อฟ้าดิน “วิถีกรรมแห่งมรรคผล” ที่ดึง “ธารน้ำยืนยาว” มาย่อมต้องได้รับอนุญาตจากฟ้าดิน แล้วเหตุใด “จิตสังหารจากฟ้าดิน” จึงยังมีผลกับเขาเล่า?’
นี่มัน ไม่สมเหตุผลเลย!
ทั้งดึง “วิถีกรรมแห่งมรรคผล” ให้ถือกำเนิดก่อนเวลา มิหนำซ้ำภายหลังยังถูกเฟยเสวี่ยเจินจวินลงมือสังหารจนดับสูญ มรรคผลในชาตินั้นของเจินเหรินบรรพกาลจึงมลายสิ้นตั้งแต่ยังไม่ทันก่อรูป
เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?
ชั่วพริบตาเดียว เหมือนม
