วรตาย! เจียงหลีกระวนกระวายใจ ศัตรูที่อยู่ด้านหลังล้อมนางเอาไว้
ที่นี่คือประตูภูเขาของสำนักพรตเสวียนหมิง มีกลุ่มคนของสำนักอยู่ร่วมหมื่น แต่ในตอนนี้คนที่อาศัยอยู่ชั้นนอกสุดมีเพียงลูกศิษย์ระดับล่าง แล้วก็มีผู้คุมประตูอีกส่วนหนึ่งที่เร่งตามมา
หากเสียเวลาไปมากกว่านี้ คนที่มีฝีมือก็จะมากันมากกว่านี้ นางก็ยากที่หลบหนี
ต้องหาวิธีหนีออกไป เจียงหลีพูดกับตัวเอง
ในใจของนางไม่ได้มีความกลัวใดๆ ตรงกันข้าม ไฟการต่อสู้ที่อยู่ในใจกลับถูกจุดติดจนลุกโชน นางนำเจ้าเปี๊ยกที่หลับสนิทซุกไปที่ผ้าคลุมของนาง ให้มันอยู่บนบริเวณอก ปกป้องอย่างระมัดระวัง
หลังจากการต่อสู้ที่ถ้ำสวรรค์ เจ้าเปี๊ยกยิ่งติดนิสัยนอนขี้เซาเข้าไปอีก ยังไม่มีท่าทีที่จะตื่นขึ้นมาเลย
เป็นอย่างนี้ก็ดี ริมฝีปากเจียงหลียิ้มอย่างเย้ยหยัน ดวงตาเป็นประกายและเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง บนใบหน้าที่สวยงามนั้น เปี่ยมไปด้วยความกระหายในการต่อสู้