พักของประมุข หนึ่งในนั้นที่สะดุดตาที่สุดคือเตียงนอนหลังใหญ่ ชุดเครื่องนอนบนเตียงยังเป็นสีแดง
สีแบบนี้ทำให้คนสังเกตได้ยาก
ทักษะการต้อสู้จะอยู่ในที่แบบนี้จริงหรือ เจียงหลีรู้สึกระวังในใจ
“เจ้าเข้ามาสิ มาถอดชุดให้ข้า” ประมุขหันหลังให้นางปรนนิบัติ
เจียงหลีเหลือบมองแสงที่เป็นประกายลอดผ่านส่วนที่ลึกสุดในดวงตา “ท่านประมุข ไม่ใช่ว่าท่านจะให้รางวัลข้าเป็นทักษะการต่อสู้หรือ”
นางยืนนิ่ง กลับไม่กล้าเข้าไปถอดเสื้อให้ประมุข
ท่านประมุขหันกลับมา ใบหน้าที่ทาด้วยแป้งหันมองนาง แววตาของเขาเฉียบคมดั่งมีด มองเจียงหลีด้วยความรู้สึกอยากแล่เนื้อเถือหนัง
นี่คงเป็นความแตกต่างระหว่างหลิงจงกับหลิงหวัง เจียงหลีเอ่ยในใจ เพียงแค่สายตาที่มอง นางก็รู้สึกว่าต่อให้ใช้ทั้งพลังทั้งหมดที่มีก็ไม่มีทางต่อสู้ได้ เขาเป็นหลิงหวังระดับไหนกันแน่ เจียงหลีคาดเดาในใจ
“ที่มานี่ไม่ใช่ว่าจะให้ข้ามารับทักษะการต่อสู้หรือ” ประมุขค่อยๆ เดินมาหยุดตรงหน้าเจียงหลี เขายื่นมือไปลูบผมที่ประบ่าของเจียงหลี
เจียงหลีกะพริบตาเล็กน้อย ยืนนิ่งหลังตรงไม่ขยับ “ท่านประมุขทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ข้าไม่เข้าใจ”
ประมุขก้าวช้าลงแล้วเดินวนรอบนาง สายตาสำ
