งนางด้วยความประหลาดใจ ดวงตาแนวแน่ “ได้! วันนี้เราจะสู้ไปด้วยกัน”
“เป็นหญิงสาวสองนาง!”
“ฮ่า คาดไม่ถึงจริงๆ”
“หญิงงามทั้งสอง อย่าโทษว่าพวกเราโหดร้ายอำมหิต ใครให้สัญลักษณ์สีเงินและสีทองของพวกเจ้าโดดเด่นเกินไป”
“หยุดพูดพล่าม ลงมือฆ่าเลย!”
“ดูสิว่าใครจะโชคดี! ฆ่าพวกนางได้ เกรงว่าวันนี้จะมีสัญลักษณ์สีทองปรากฏเพิ่มอีกสอง!”
“อาศัยความสามารถของตนเอง!”
“…”
คนกลุ่มนี้เห็นว่าพวกเจียงหลีทั้งสองเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับการช่วงชิงอย่างเสรี
จิตสังหารของคนนับพัน รวมเป็นลมขูดกระดูกที่พัดผ่านพงหญ้า
เจ้าเปี๊ยกที่กำลังหลับใหล ขนเรียบสว่างไสวลอยอยู่กลางสายลมหลายหน ทันใดนั้น ค่อยๆ ลืมตาขึ้น และแววตาวาววับคู่นั้นปรากฏความเย็นเยือก
การต่อสู้กำลังจะเริ่มต้นขึ้น
ทันใดนั้น แสงสีเงินได้สว่างวาบและตกกระทบบนไหล่ของเจียงหลี
เจียงหลีรู้สึกเพียงแค่ไหล่หนัก จึงหันศีรษะไปสบตาที่แวววาวของเจ้าเปี๊ยก ดวงตาที่คุ้นเคยทำให้นางยิ้มอย่างมีเสน่ห์ “ไอ้เจ้าหนอนขี้เกียจ ในที่สุดก็ตื่นสักที แต่กลับตื่นมาไม่ใช่เวลา”
เจ้าเปี๊ยกไม่สนใจนาง แต่กลับมองไปที่คนรอบข้างด้วยสายตาแวววาว ใครก็ตามที่ได้เห็นมัน ต่างรู้สึกถึงความเย็นเยือกที่อธิบายไม่ถูกผุดออกมา
“มีสัตว์เดรัจฉานน้อยอยู่ด้วย”
“ฆ่าให้หมด”
จะฆ่าสัตว์เลี้ยงของนางหรือ
ดวงตาของเจียงหลีเย็นเยือก ยกแส้ยาวในมือขึ้น พลังวิญญาณก็เริ่มเคลื่อนที่ไปรอบๆ
ทันใดนั้น เจ้าเปี๊ยกได้กระโดดลงจากไหล่ ตกลง
