ลมกรรโชกและไอสังหารเข้มข้น!
ไม่มีใครรู้ว่าเหตุใดเจียงหลีถึงปล่อยซู่ซินไป แต่พวกเขาก็มิได้สนใจมากนัก
“กลัวหรือไม่” เจียงหลีถามชิงหว่านที่ยืนอยู่ข้างๆ
ชิงหว่านหายใจเข้าลึกๆ และบังคับตัวเองให้นิ่ง “ไม่กลัว”
เจียงหลีโค้งริมฝีปากยิ้ม “ไม่กลัว ก็…ฆ่า!”
บึ้ม!
เจียงหลีโยนเจ้าเปี๊ยกออกไปไกล มือทั้งสองข้างกลายเป็นกรงเล็บอันแหลมคม เลี่ยเทียนซื่อที่ทะลุทะลวงและพุ่งเข้าใส่ฝูงชนในทันที
เจ้าเปี๊ยกที่ถูกโยน รอบกายมีพลังวิญญาณอันอ่อนโยนดันให้ลอยและค่อยๆ ตกลงสู่พุ่มหญ้าในระยะไกลโดยไม่ได้ทำให้ตื่นตระหนกตกใจ
เป็นเพียงสัตว์เลี้ยง ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะฆ่ามัน และไม่มีใครสังเกตเห็น
โฮกกก!
เสียงคำรามของสัตว์ร้ายโบราณดังก้องกลางอากาศประดุจฟ้าร้อง การสังหารได้เริ่มขึ้นแล้ว เจียงหลีปลดปล่อยอาวุธทันที และหนึ่งในนั้นถูกข่วนที่คอจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ทันที
ทันทีที่คนผู้นั้นตาย สัญลักษณ์นักฆ่าสีดำเข้มระหว่างคิ้วถูกดูดไปโดยปริยายและปรากฏสีแดงจางๆ ขึ้นแทน
…
ซู่ซินวิ่งไปข้างหน้า โชคดีมากที่นางนำคนพวกนั้นมา เพราะคนส่วนใหญ่ล้วนถูกนางดึงดูดไปเสียหมด มิเช่นนั้น สถานการณ์ตอนนี้ แม้แต่หมาแมวก็ฆ่านางได้ทั้งนั้น
เจียงหลีเจ้าตายไม่ดีแน่! ซู่ซินสาปแช่งในใจ ตอนนี้นางต้องไปที่ตลาดและขอความช่วยเหลือ รอให้พลังที่ปิดผนึกพลังวิญญาณของนางสลายไปก่อนค่อยออกมาฆ่าคน
แต่ผนึกบ้านี้จะหายไปเมื่อไหร่กัน สิบวันหรือยี่สิบวันหรือสามสิบวัน!
ยิ่งคิด
