่มีใจยื่นมือเข้าช่วยซู่ซิน ถ้าหากไม่ใช่ว่าอยู่ในถ้ำสวรรค์ ศิษย์ร่วมสำนักเดียวกันไม่สามารถสังหารกันได้ นางคงลงมือไปแล้ว ตอนนี้ยังคาดหวังจะให้ช่วยนางอีกหรือ
เจียงหลีลูบอุ้งเท้าที่มีขนสีขาวปุกปุยของเจ้าเปี๊ยกและเอ่ยถาม “ตกลงข้าเป็นเจ้านาย หรือเจ้าเป็นเจ้านายกันแน่ นอนหลับทั้งวัน ข้าไปไหนก็ต้องอุ้มเจ้า ปกป้องเจ้า คอยปรนนิบัติเอาใจไปหมดทุกอย่าง! หากรู้แต่แรกว่าเจ้าขี้เกียจเช่นนี้ ตอนนั้นก็ควรทิ้งเจ้าไว้ที่เกาะให้ดูแลตัวเองไป”
“ดูเหมือนนางจะไม่ไหวแล้ว พวกเรามองดูอยู่อย่างนี้ คงไม่ค่อยดีเท่าไรนัก” ชิงหว่านกล่าวอย่างสับสนในใจ
แต่เจียงหลีไม่ลืมตา “เจ้าจะไปก็ไป ข้าไม่ไป” นางอยากอยู่ตรงนี้ มองให้เห็นกับตาตัวเองว่าซู่ซินโดนคนกลุ่มนี้ฆ่าตาย
ชิงหว่านแสยะยิ้ม ก้าวเท้าเดินออกไป แล้วก็ถอยกลับมา
…
ซู่ซินหายใจลึกๆ ดวงตามองไปยังคนที่ล้อมนางไว้ การต่อสู้ในสองวันนี้ พลังวิญญาณของนางเริ่มถดถอย
“พวกเจ้าพอได้แล้ว! ในถ้ำสวรรค์ใหญ่เช่นนี้ ทำไมต้องมาก่อกวนข้าด้วย มีฝีมือก็ไปฆ่าพวกที่มีสัญลักษณ์สีแดง สีเงิน สีทองพวกนั้นสิ! ” นางตะโกนใส่คนกลุ่มนั้น
มีคนหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าพวกข้าไม่อยากหรือ แต่เสียดาย พวกที่มีสัญลักษณ์สีเงิน สีทองส่วนใหญ่จะซ่อนตัว แต่พวกสัญลักษณ์สีแดงนั้น ตอนนี้ก็มีน้อยลง ส่วนเจ้าตอนนี้เกือบได้สัญลักษณ์สีแดงแล้ว ฆ่าเจ้า แล้วฆ่าคนอีกเล็กน้อย ข้าก็จะได้สัญลักษณ์สีเงินแล้ว”
“ฆ่านางแล้ว ข้าก็จะได
