างยิ้มอย่างเย้ยหยัน หนีไปแล้ว นางคิดไม่ถึงว่า ชายหนุ่มผู้นี้จะกลัวการต่อสู้ ในเมื่อไม่อยากฆ่านางและก็ไม่อยากโดนนางฆ่า จึงเลือกที่จะหนีไปตอนกลางคืน
บนกำแพงห้อง ยังเขียนอักษรทิ้งไว้ เมื่อพบย่อมมีเวลาจาก หญิงงามทั้งสอง หากข้ามีวาสนา คงได้พบกันอีกครั้ง
“ช่างน่าประหลาดใจจริง ระดับสัญลักษณ์สีทองของเขาได้มาอย่างไรกันนะ” เจียงหลียิ้มเยาะเย้ย
มีประสบการณ์เป็นนักสวรรค์อยู่ในถ้ำสวรรค์มาตั้งนาน นึกไม่ถึงเลยว่ายังคงรักษานิสัยเดิมไว้ได้ ไม่ได้รับผลกระทบจากการเป็นนักสังหาร คนนี้นับว่าน่าชื่นชมนัก
“อ้าว! จอมยุทธ์หนุ่มล่ะ” เงาของชิงหว่านปรากฏอยู่ด้านหลังของเจียงหลี
“หนีไปแล้ว” เจียงหลีหันกลับมา แล้วเดินออกจากห้องไป
“หนีไปแล้วหรือ ยังไม่ถึงวันที่เขาจะได้ออกไปไม่ใช่หรือ” ชิงหว่านถามอย่างไม่เข้าใจ
“สงสัยจะกลัวตาย” เจียงหลีพูดอย่างเย็นชา
อึก…
ชิงหว่านยิ่งไม่เข้าใจ “กลัวตายหรือ”
สีหน้าของเจียงหลีเย็นชา เดินออกจากตลาดไปพร้อมกับชิงหว่าน เดินในถ้ำสวรรค์อย่างไม่มีจุดหมาย คนที่เหมาะสมที่สุดหนีไปแล้ว ตอนนี้ทำได้เพียงหาใครก็ได้ เพื่อฆ่าข้า… ข้าต้องการพยายาม ให้ชิงหว่านเห็นเหตุการณ์ตอนที่ข้าถูกฆ่า เพื่อไปแจ้งต่อผู้นำสำนักพรตเสวียนหมิงว่าข้าโชคไม่ดีที่ถูกฆ่าในระหว่างฝึกฝน
ถ้ำสวรรค์กว้างใหญ่ เจียงหลีและชิงหว่านเดินไปมาตามใจตน เมื่อพบคน เจียงหลีก็ไม่ได้แสดงฝีมือ ชิงหว่านก็เลือกที่จะเดินอ้อมไป
เจียงหลีไม่ได้ลงมือ เ
