ฆ่าเสร็จและพูดคุยกันอย่างไร้ยางอาย
“ธิดาสวรรค์ทั้งสองอยากลงมือหรือไม่” จอมยุทธ์มองไปที่เจียงหลีและชิงหว่านพลางหัวเราะอย่างนึกสนุก
ณ ถ้ำสวรรค์แห่งนี้ ถ้าไม่ฆ่าคนก็จะถูกฆ่า
ทุกคนต่างเลือกอย่างแรกมากกว่าอย่างหลัง
“พวกไป๋เซิงเหมินประพฤติตัวไม่ดีและโหดเหี้ยมมาก หากพวกเจ้าฆ่าพวกเขา ก็ถือว่าช่วยราษฎรปราบผู้ร้าย” จอมยุทธ์กล่าวด้วยแววตายั่วยุ
“ข้าจะไป!” ชิงหว่านยืนขึ้นด้วยใบหน้าที่งดงามและเย็นชา ปรากฏความเย็นเยือกทั่วร่างกาย
จากนั้นนางวิ่งพุ่งออกไป ทำให้พวกไป๋เซิงเหมินถึงกับตกใจ
“คิดว่าเป็นใครเสียอีก ที่แท้คือหญิงงามนี่เอง!”
“ฮ่าๆๆ…พวกเราทั้งหลายกำลังนึกถึงหญิงสาวพอดี ก็มีหญิงสาวมาปรากฏตัวต่อหน้า วันนี้พวกเราช่างโชคดีจริงๆ!”
“ช่างน่าเวทนาเสียจริงที่หญิงงามจะยอมจำนนด้วยตัวเองเช่นนี้”
“…”
หลังจากความงุนงง คนของไป๋เซิงเหมินก็เริ่มหยอกล้อและไร้ซึ่งความเป็นสุภาพบุรุษ
“บังอาจ!” ชิงหว่านเลิกคิ้ว พุ่งตรงไปที่พวกเขาและต่อสู้กับพวกไป๋เซิงเหมิน
“เจ้าไม่ไปหรือ” จอมยุทธ์มองหน้าเจียงหลีอย่างมีเลศนัย
เจียงหลีลูบขนแวววาวของเจ้าเปี๊ยกในอ้อมอกและพูดอย่างใจเย็น “พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชิงหว่าน” ชิงหว่านคือหลิงจงขั้นสาม คนที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกไป๋เซิงเหมินก็แค่หลิงจงขั้นสองจะเป็นคู่ต่อสู้ของชิงหว่านได้อย่างไร
จอมยุทธ์นึกถึงสัญลักษณ์นักฆ่าของเจียงหลีขึ้น จากนั้นก็มองไปที่สัญลักษณ์สีดำระหว่างหน้าผากของ ชิงหว่
