“ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะ…”
ระหว่างที่เจียงหลีเปลี่ยนไปมองซู่ซิน ได้พูดกับนางว่า “ไม่ตายหรือไม่ถูกคนของหลิงอวี้จงหยามเกียรติกันแน่”
ดวงตาของซู่ซินหดลงอย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องไปที่สัญลักษณ์สีแดงบริเวณกึ่งกลางคิ้วของนาง “เจ้าฆ่าเขา!”
“ใช่แล้ว” เจียงหลีราวกับจงใจทำให้นางโกรธและชี้กลับไปที่กลางคิ้วของตน “เจ้าคิดว่าสัญลักษณ์สีแดงนี่มาได้อย่างไร ว่าไปแล้วล้วนเป็นศิษย์ร่วมสำนัก จะไม่ยินดีกับข้าสักหน่อยหรือ”
“ยอดเยี่ยมมาก! เจียงหลีมีสัญลักษณ์ขึ้นตั้งแต่วันแรก คนของหลิงอวี้จงสมควรถูกฆ่าทิ้งทั้งหมด! ยินดีด้วย!” ชิงหว่านกล่าวอย่างตื่นเต้น
เจียงหลีได้ยินความจริงใจจากน้ำเสียงของนาง
แต่ทว่า ตอนนี้นางสนใจซู่ซินมากกว่า นางมองซู่ซินอย่างมีเลศนัย ราวกับว่านางกำลังรอให้อีกฝ่ายแสดงความยินดีกับตน
ซู่ซินโกรธมากจนปวดแสบปวดร้อนอวัยวะภายในทั้งหมด นางไม่คาดคิดว่าบุรุษของหลิงอวี้จงที่มีสัญลักษณ์สีแดงจะไร้ประโยชน์เช่นนี้ ไม่เพียงแต่จะฆ่าเจียงหลีไม่ได้แต่ยังถูกนางฆ่าแทน
เมื่อมองเห็นสัญลักษณ์ระหว่างคิ้วของเจียงหลี ซู่ซินก็ริษยาจากก้นบึ้งหัวใจจนบ้าคลั่งขึ้น
“ยินดีด้วย” ภายใต้การจ้องมองที่ไม่เต็มใจของเจียงหลี ซู่ซินกัดฟันและบีบเค้นคำพูดที่ขัดกับหัวใจของตนออกมา
เมื่อเห็นท่าทางที่ถูกบีบให้พ่ายแพ้ของซู่ซิน ชิงหว่านได้สลัดความคับแค้นใจก่อนหน้านี้ เสียง ฟิ้ว ดังขึ้นหนึ่งคราและหัวเราะออกมา
“ขอบคุณที่ช่วยเหลือให้ได้สัญลักษณ์
